sahaf'ın notları

Almodovar

2012-01-09T01:44:00.001+05:00

Dün, yağmurlu havaların vazgeçilmezi sinema & kahve programı yapmak için çok uygundu. Pedro Almodovar'ın son filmini izledim. Onun filmlerini her zaman çok sevdiğim için pek objektif olamıyorumdur belki... Bu filmini de izlemeden önce seveceğimi düşünüyordum fakat sadece sevdim demek fazla yavan geliyor. Beni düşündüğümden çok daha fazla etkiledi, sinemada izlediğim bu yılın ilk filmi "İçinde Yaşadığım Deri" oldu umarım bütün yıl güzel filmler izlerim.

Film, küçücük bir salonda gösteriliyordu izleyici sayısı fazla değildi. Bir de filmde geçen bazı cümleleri hiç unutmayacağım ve o müzikler başlı başına bir konu başlığı. Soundtrackini en kısa zamanda almak istiyorum.

Güle Güle 2011

2011-12-30T21:09:00.000+05:00

Aralık ayının yarısı boyunca hastaydım, geçen hafta biraz da olsa yeni yıl moduna girebilmiş olmanın verdiği coşkuyla sevdiklerime hediyeler aldım hatta ağaç alıp süslemeye karar verdim sonra üşendim vazgeçtim. Zaman bir çabuk geçti, takvim 30 Aralık'ı gösterdi fakat bende öyle bir sevinç, heyecan yok. Oysa 2012'den beklentim bir hayli fazla, 2011 ile ilgili anılarım ise çok şükür ki güzel.

Ama olmayınca olmuyor demek, heyecan yok. Biz ablamla dün gelenekselleşmiş yeni yıl kutlamamızı yine Mezzaluna'da yaptık, güzeldi.

Salonun dekorasyonu ile ilgili bir değişiklik yaptık ve bu konu ile ilgili yarın öğle saatlerinde elektrikçi gelecek ayrıca dün Mesut eliptik bisiklet siparişi verdi ki bununda montajı yarın gerçekleşecek. Bütün bu işlerin 31 Aralık gününü bulması ne komik. Milli Piyango bileti de almadım, en önemlisi ben hala ajanda almadım! 1945 yılında Milli Piyango'nun yılbaşı çekilişinde 200 bin lirayı İstanbul'da bir seyyar sahlepçi kazanmış. 2011 Ece Ajanda'mda öyle yazıyor.

*****

2011-11-28T17:34:00.001+05:00

Marilyn Monroe'ya karşı büyük bir hayranlık beslemedim hiç, çok iyi bir oyuncu ya da gelmiş geçmiş en güzel kadın olarak görmedim. Hakkında çok az şey bildiğim biriydi. Bir kaç hafta önce Marily Monroe'nun, J. Randy Taraborrelli tarafından yazılmış biyogrofisini okuduğumda, kendimi farkedilir bir depresyonun içinde bulmuştum. Kitabı bitirdiğimde Marilyn'in etkileyici bir kadın olduğunu kanıksamış yinede onunla hiç tanışmamış olmaktan mutluluk duymuştum. Onu tanımak ya da arkadaş olmak herkesin kaldırabileceği türden bir şey değilmiş gibi gelmişti bana. Onu sevdim, onun için üzüldüm ve sanırım ölümle huzura kavuştuğunu düşündüm. Hafta sonu bir filmini izledim. Kısa hayatının, psikolojik sorunlar ve şeytanlarıyla verdiği mücadeleyle geçtiğini düşünmeden edemedim.

Zülfü Livaneli'nin Serenad'ı elimde oda oda dolaşıyor ve ben merakla aldığım bu kitaba bir türlü başlayamıyorum. Ben bunu işten bir arkadaşımın, "arkadaşım okumuş ve pek beğenmemiş" diye yorum yapmasına bağlıyorum. Hani aylardır beklediğiniz film nihayet vizyona girmiştir ve siz daha filme gitmeden ekşi sözlüğü açmışsınızdır ve o kadar kötü yorumlar okumuşsunuzdur ki bütün hevesiniz kursağınızda kalmıştır.

Bu kitabı bitirmeden başka bir kitaba geçmeyeceğim bu nedenle en kısa zamanda ve doğru anda okumaya başlamalıyım.

*****

2011-11-14T18:18:00.000+05:00

Cumartesi günü akşama kadar temizlik ve ütüyle geçti. Akşam da TENTEN'e gittik. Çok eğlendik, çocukluğumuza geri döndük. Mesut, çocukken kütüphaneye, Tenten okumaya koşturduğu günlere döndü, bense halamlardan kalan Tenten hikayelerini okurken hissettiklerimi hatırladım.

İkinci bölümü Peter Jackson çekecek diye okumuştum bir yerlerde, umarım doğrudur. Merakla bekliyoruz.

Zehir

2011-10-26T14:10:00.001+05:00

Önce, şehit düşen onca askerimiz daha bu üzüntüyü sindiremeden yaşanan deprem sürekli artan ölü sayısı ve yitip giden insanlık! Hangi birine üzüleyim... Facebook sayfalarında, farklı platformlarda yapılan insanlık dışı paylaşımları okudukça utanıyorum. "İşte şimdi Allah devreye girdi. Bu insanlara yardım edenlerin müslümanlığından şüphe ederim." diye bir yorum okudum dün mesela... Bu ruh hastalığının adı nedir? Bu şekilde düşünen bazı insanları tanıyorum ve o insanlar Filistin'e, Somali'ye, Haiti'ye, Japonya'ya yardım ettiler zamanında. Şimdi kendi ülkesine yardım etmekten kaçmasına nasıl bir açıklama getirmeli? Dün kardeşim öğrenci imkanıyla ancak telefon mesajı ile yardımda bulunabildiğini, bizim bir şeyler yapıp yapmayacağımızı sordu? Tabii ki elimizden geleni yapıyoruz ve yapmaya devam edeceğiz. Harabeye dönmüş evlerinin başından ayrılmayan onca insan kimi evladının peşinde, kimi annesinin, eşinin hepsi şaşkın. Kiminin evine hiç bir şey olmamış, fakat deprem esnasında bir başka yerde olduğu için enkaz altında kalmış. Yardım etmekten çekinenlerin, yardım edenleri eleştirenlerin başına hiç böyle şeyler gelmez, gelmeyecek değil mi?

***

Zehirli beyinler, kalpler az biliyorum, görüyorum içim bir nebze rahatlıyor fakat üzüntümü gidermeye yetmiyor.

*****

2011-09-05T18:27:00.000+05:00

Atv'de her Pazar akşamı yayınlanan "Çek Bakalım" kısa film yarışması bence şu an televizyonlarda gösterilen en iyi yarışma programı. Hem amacı çok güzel, hem eğlenceli, hem Okan Bayülgen jüri üyesi daha ne olsun. Sayesinde Pazar akşamlarını sabırsızlıkla bekler oldum. Gece 11'den sonra yayınlanan programa herhalde dikkat çeksin, izlenirlik oranı artsın diye Hülya Avşar'da jüri üyesi olarak konuşlandırılmış.

Bayramda Ankara'daydım. Şimdi çok değişik bir şey söyleyeceğim. Ankara'yı sevmiyorum, sevemiyorum. Üstelik sevdiğim çok insan var bu güzel şehirde. Çocukken ne severdim yaz tatili olsun da Ankara'ya dedem ve anneannemlerin yanına gideyim diye.. Her yaz dedem telefonla arar, bahçede vişnelerin beni beklediğini söylerdi.

Çocukken güzeldi Ankara.

***

Sonra bu sene ne hızlı geçiyor yahu! Daha yapacak çok şey vardı sene bitti bitecek... Henüz sona yaklaşmış sayılmaz ama 2011'i en hızlı geçen sene ilan ediyorum. Nasıl olsa bir sonraki yazımı eklemem Aralık ayını bulur, ben şimdiden bu notu düşeyim.

İftar & Scrabble

2011-08-15T11:45:00.000+05:00

Cumartesi akşamı iftara misafirlerimiz vardı. Annem, Burcu, ablam, eniştem ve tabii ki onur konuğumuz küçük Ege. Biz yemekti, sohbetti, kahveydi meşgulken Egecim kendi kendine oynadı bende onu videoya çektim.

İlerleyen saatlerde hafta içi aldığımız Scrabble'ı oynamaya başladık. Hepimizin de ilk denemesi olan bu oyuna biraz fazla sardık, gece sahur yemeğimizi yedikten sonra uyumadık ve sabahın 07:00'sine kadar devam ettik.

Artık enerji falan kalmayınca herkes evlere dağıldı... Hemen arkasından güzel bir uyku çektik, gözlerimi açtığımda saat 14:00'ü gösteriyordu.
Kalabalık iftar masalarında bulunmak çok keyifli, bunun için artık önümüzdeki Cumartesi'yi, ablamın iftar davetini bekleyeceğiz.
Şimdilik bizim minimal iftar masamızdan bir kuple..

kayıp balık

2011-08-08T16:16:00.000+05:00

İş arkadaşlarımdan biri bana alt fotoda görünen balığı hediye etti :) El emeği göz nuru nemo :)

...

2011-08-05T16:01:00.001+05:00

Televizyonda Amy Winehouse ile ilgili haberler görmek, ölmeden önce yaptığı röportajları izlemek, içimde garip bir his uyandırıyor. Bu his, genç ölen bir insanın arkasından duyulan üzüntü değil. Onu her görüşümde aklıma ailesi geliyor, içim acıyor. Ölen gideceği yere gidiyor fakat aile o acıyı sürekli yaşamak zorunda... Aklıma geçen sene gördüğüm bir rüya geldi.

20 yaşlarında bir oğlum varmış, Hindistan'a gezi için gidiyor fakat orada tutuklanıyor, neden tutuklandığını, ne ile yargılandığını bilmeyen oğlumu kurtarmak için yollara düşüyorum, varıyorum Hindistan'a. Kimseye derdimi anlatamıyorum, kimse açıklama yapmıyor, tek bildiğim onu idam edecek oldukları... Tuhaflıklar ülkesi olduğunu gördüğüm Hindistan'da tek çarem büyücü bir kadın kalıyor. Birileri, ülkede son derece saygın olan bu kadını ziyaret etmemi ve ondan yardım istememi söylüyor. Büyücünün evine gidiyorum fakat evin önü insan seli, yalvara yakara öne geçiyorum. Tahtadan bir kapı çıkıyor karşıma, kapı yarık içinde göz ucuyla içeri bakıyorum ve gördüğüm manzarayla şok oluyorum. Büyücü kadın, (çok çok yaşlı bir kadın) alevlerin içinde, meditasyon yapıyor, kadına bir şey olmuyor. O Manzarayı görünce geri dönmeye karar veriyorum, bir büyücüden bana hiç bir fayda gelmeyeceğini düşünüyorum. Karakola geri ulaşıyorum, oğlumu asmak üzere götürüyorlar ve o sadece gülerek bana üzülmememi söylüyor, adamlara yalvarıyorum kimse ağzını açmıyor ve sonuçta onu götürüyorlar o sırada yaşadığım keder öyle gerçekti ki... Allahım diyorum ben artık nasıl yaşarım, bundan daha kötü bir acı olabilir mi? ve sonra birden gözlerimi açtım. Her şeyin bir rüya olduğunu anlamam biraz sürdü. Yüzümü yıkamaya gittiğimde biraz ağlayıp rahatlamıştım.

Sanki bir filmden etkilenmişim ya da bir olaydan ama değil, gerçekten neden böyle bir rüya görmüş olabilirim diye çok düşündüm. Üstelik bu rüya, Hindistan'da geçen ikinci rüyam. İlkinde de, eşim iş için Hindistan'a gitmiş, aylardır oradaymış ve artık Türkiye'ye dönebilirmiş, bende Hindistan'a gidiyorum. Birlikte evindeki eşyaları topluyoruz. Giderken yakınlarda bir yangın görüyoruz halk isyan halinde şehirde bulunan tarihi eserleri ve heykelleri yakıyorlar, su bulmaya ve söndürmeye çalışıyorduk ve ben ağlıyordum. Çok büyük kargaşa vardı. Bir şeyden eminim, Hindistan'ı hiç merak etmiyorum, oraya gitmek istemiyorum asla ve asla!

yemek yemek

2011-08-01T14:04:00.000+05:00

Aslında ayrıca ifade etmeye gerek yok "hava çok sıcak" ve bu sıcakta uyumak pek mümkün olmuyor bende çareyi gecenin ikisinde bir gün önceden kalma domatesli fesleğenli makarna yemekte, bir taraftan South Park izlemekte buluyorum.

Genelde normal insanların bu sıcakta pek iştahı olmaz. Benimse gece açlıkla uyandığım oluyor. Öyle ki bazen gecenin kör saatinde kendimi mutfağa zor atarım, bir şeyler atıştırırım da ancak kendime gelirim sonra tekrar uykuya devam ederim. Ofiste durum yine aynı. Yakınlarımda hep atıştırabileceğim bir şeyler bulunur. Tuhaf bir yeme düzeni belki.. Benim yeme alışkanlığım böyle ne yapayım? Açsam saate bakmam yerim. Durumu olduğu gibi kabullendim.

- Tatil -

2011-07-28T12:14:00.000+05:00

Güzel bir seyahati, dinlendirici mi yoksa yorucu mu bilemediğimiz bir tatili daha geride bıraktık. Her gününü dolu dolu yaşadığımız 1 haftalık tatilimiz bitti. Fotoğraf makinamız tatilin ortasında bizi yarı yolda bırakmak istemişte olsa biraz fotoğraf, biraz video kaydedebildik. Bir parça yandık, bol bol yüzdük, çok merak ettiğimiz Sedir Adası'nı ve daha bir çok yeri görebildik. Evimize döndüğümüzde merak ettiğimiz tek şey, acaba dinlenmişmiydik? Orası biraz muamma olsada halimizden çok memnunuz.

Hayaldi Gerçek Oldu!

2011-05-25T15:12:00.000+05:00

Dün sabah Levent'te gördüğüm Chp'ye ait "Benzinin litresi 4.5 TL. Hayaldi Gerçek Oldu" yazılı afiş aklıma geldikçe gülüyorum.
Hazırlayanın ellerine sağlık.

Şampiyon

2011-05-23T11:19:00.000+05:00

Şampiyonumuz ve gol kralımız belli oldu vatana millete hayırlı olsun :) Benim Fenerbahçe'yi desteklememin tarihi çocukluğuma ve çocukluğumda yaşadığım Rıdvan aşkına kadar dayanır. Neden Rıdvan? Çünkü kendisini dayıma benzetirdim ki gerçekten de benzer. Rıdvan'ı hala çok severim, ekranda onu görünce mutlu olurum, bana çocukluğumu hatırlatır.
*
*
*
Yine diş doktorları ile haşır neşir olduğum bir dönemdeyim. Bu sefer bir kaç aşamalı bir tedavinin tam ortasına düştüm. Gerçi en ufak bir korkum yok ve bence dişçi koltuğu oturduğum / uzandığım (!) en rahat koltuklardan... Oldukça ağır bir antibiyotik içiyorum, sinirlerim harap, bunun üstüne gerçekten canımı sıkan şeyler oluyor, nasıl ifade etmeli? Anlayışsızlık diz boyu desem bilhassa da özel alana. Duruma uygun düşer gibi... Canım hiç bir şey yapmak istemiyor ve bugün Pazartesi, daha kahvaltı yapmadım, bir simit istedim yakındaki simitçiden getirdiler. O bana bakıyor ben ona. Gidip mutfaktan bir çay almalı, antibiyotik saatim yaklaşıyor.

Judas

2011-05-12T12:45:00.000+05:00

Lady Gaga'nın Judas'ını severek dinliyordum şimdi birde klibi çıktı. Gaga'nın klipleri hep bir görsel ziyafet şeklinde bu kesin. Judas'a çektiği video benim gözümde, Alejandro'dan sonra ikinci en muhteşem klibi.
*
*
*
Judas'a aşkını haykırdığı şarkısında Gaga kendini Magdalena olarak tasvir etmiş. Jesus'ın ayaklarını yıkadığı ve sonunda taşlandığı sahneyi çok beğendim. Ve elbette açılış sahnesi olan ve İsa'nın havarilerini temsil eden motorlu ekibin olduğu kısım... Gaga, Judas'ı oynayabilecek en iyi yüzlerden birini seçmiş olsa gerek çünkü rolünü fevkaladenin fevkinde oynayan kardeşimiz (!) aktör Norman Reedus gibi bir yürüyen karizma Judas'a hayat vermeseydi bilmem klipten bu kadar etkilenirmiydim.
*
*
*
Filmler,şarkılar,kitaplar,mizah kısaca sanat olmasaymış şu hayatta hiç çekilmezmiş. Bunu daha iyi anladım.

Ofisten Canlı Yayın

2011-01-17T13:57:00.000+05:00

Bazen, plan program yapmadan dışarı çıkmak çok keyifli oluyor. Günün ne getireceğini önceden kestirememek, kabullenmek. Bazen de hiç sevmem tabii. Acayip garantici olurum, sürpriz istemem, sevmem, öngöremediğim, istenç dışı şeylerden ifrit olurum. Hafta sonu için ise ilk durum söz konusuydu. Önceden tasarlanmamıştı ama günün sonunda gülümsüyordum.

Bütün hafta sonu Ege aklıma geldi. Teyze olmak ne tatlı bir duyguymuş. Ablam hamile olduğunu söylediği andan itibaren biliyordum yeğenimi çok seveceğimi, aşık olacağımı ama bu, bütün bildiğim duygulardan daha yüce sanki. Yanındayken özlüyorum çocuğu yahu! Aramız şu an iyi ama inşallah büyüyünce de sever histerik teyzesini.

Şu an ofisteyim, inanılmaz soğuk. Çay, kahve ,bitki çayı skalasında dönüp durmaktan midem bulandı, başım ağrıdı resmen.

Dünyanın En Komik Adamı

2011-01-11T23:44:00.000+05:00

Kanalları zaplarken ve hiç bir şey bulamayacağımdan eminken karşılaştım onunla...

Benim için güzel bir sürprizdi. İzlemeye doyamadığım Charles Chaplin için yapılmış "Dünyanın En Komik Adamı" belgeseli.
*
*
*
Mizah gibisi yok.

Pazartesi

2010-12-27T18:10:00.000+05:00

Dün akşam kendime yeni yıl hediyesi olarak ajanda aldım. Hayatımda ilk defa bu sene bütün bir yıl düzenli olarak ajanda kullandım ve çok işime yaradı. Özellikle de iş ile ilgili ileriye dönük hatırlamam gereken bir çok şeyde bana faydası oldu, zor durumda kalmaktan kurtardı. Hazır ihitiyaçları tamamlıyorken formdan düşen kulaklıklarımı yenileme vakti gelmişti bir çift de yeni kulaklık seçtim kendime, eve gelince hemen mp3'e yeni şarkılar yükledim keyifle dinlemek için.

Bugünse öğle yemeği saatlerinde eşime, yine gelemeyeceğini tahmin ederek "Ne zaman geliyorsun? Sana ne ısmarlayayım?" sorularıyla taciz etmek üzere telefon açtım, ne hoştur ki müsaitmiş, bir çabukta atladı geldi, birlikte yemek yedik. Güzel bir gün, oysa yağmurla uyandık bugüne, üstelik geç kalktık. İyi gidiyor, bozulmaması dileğiyle :)

Günler Geçiyor...

2010-10-01T16:16:00.000+05:00

Burcu'nun cdlerinden müzikler dinledik. Sesimizi kaydettik, o spor haberleri okudu her zamanki gibi, akabinde kaydettiklerimizi dinleyip güldük. Fotoğraflarımızı çektik sonra çoğunu beğenmediğimiz için sildik... Kahveler yaptık, içtik. Mesut bütün hafta yoktu, yarın gelecek umarım ve ben bir annemde bir evimde (genellikle annemde) göçebe hayatı yaşıyorum, zevkli. Annem, beni besiye çekti adeta sürekli şunu ye bunu ye hallerinde. Burcu'da Pazar günü pek sevdiği (!) Edirne'ye gideceğinden vaktimiz hep birlikte geçiyor. Mesut ile msnde konuştuk biraz şu an Fas'ta kendisi ve "1 tane bile deve resmi çekemedim yahu!" diye söylendi :) çok yoğunmuş ama Cebelitarık Boğazı'nı fotoğraflayabilmiş. Pazar günü için program yapsak dedi. Atladım hemen "tamam" diye. Artık hangi arada dinlenecek orasını bilmiyorum.
*
*
*
Şu an Marılyn Manson - Mechanical Animals dinliyorum. Bu albümün nasıl da güzel olduğunu unutmuşum.

Merkür Gerilemesi Bitti

2010-09-16T12:57:00.000+05:00

Dün gece, çay bardağımı elimin tersiyle devirmek suretiyle yeni temizlettiğim salon halısını mahvettim. Olay sonrası bir donuklaşma...Yüzümde "Bu gerçek olamaz" ifadesi. Biraz bekledim belki yanlış görüyorumdur diye. Akabinde öfkeyle ve gerçekle yüzleşerek kendime geldim ve hemen uygun alet edevatla duruma müdahale ettim. Neyse ki temizlendi, leke kalmadı. Pek ümitli değildim ne yalan diyeyim. Salona orta sehpası almaya hiç niyetim yoktu ama dün geceden sonra sanırım kararımı değiştirdim.

Ve uzun bir aradan sonra taze ceviz yedim. Kabukların rengi ellerime bulaşmasın düşüncesiyle eldiven kullanmama rağmen az biraz renk vermiş. Mühim değil tabii yediğim yanıma kâr kaldı.

Film müzikleri dışında bir şey dinleyemiyorum. En çok da Inception. D&R'a gidip daha önce bıraktığım yerde bulamayınca inceden panikleyerek görevliye sordum. Cevap olarak "İzledin mi?" diye sordu. İzleyemeyenlerin satın almasına izin vermeyeceklermiş gibi... Bir taraftan da hoşuma gitti ifadesi, sanki herhangi bir arkadaşına soruyormuş gibiydi "İzledim" dedim.
"Sen?"
"Evet izledim" diye cevapladı. Beraber soundtrack bölümüne gittik. Bir önceki gelişimde cdyi birazcık arkalara koymuştum, görevli arkadaş bulamayınca alakasız yerlere bakmaya başladı ve "bazen müşteri alıp yerini değiştiriyor da" diyerek duruma açıklık getirdi. "Hadi yaa oluyor mu öyle şeyler" diye sordum istemsiz.
"Ooo neler neler oluyor"
Yuh artık! Sanki ben değilim yerini değiştiren. Aslında ben, sırasını bozmadan en arkaya atlattım o kadar :)

Sonuç olarak, bir yerlerden bulundu getirildi. Kasaya gidip ödedim, görevli arkadaşa teşekkür ettim o da beni, Pers Prensi film müziklerinin de bir harika olduğu bilgisini vererek ve dinlememi tavsiye ederek uğurladı.

Huzur

2010-09-14T13:55:00.000+05:00

Moralim çok bozuktu kaç gündür... Mesut, kahvaltı için ekmek almaya gittiğinde almış çiçekleri çok mutlu oldum tabii. Dün, ofiste işim erken bitince ablama gittim, kardeşim de oradaydı iyi oldu. Ablamın yaptığı konuşmalar hemen kendimi iyi hissetmemi sağladı. Onunla konuşmak her zamanki gibi iyi geldi. Böyle bir abla ve kardeşe sahip olduğum için ne kadar şükretsem azdır. Ege'yi sevdim bol bol nerdeyse 1 hafta görememiştim. Burcu'yla Cumartesi'ye özel, güzel programlar yaptık.

Evdeyim. Home ofis günü yani :) Daha önce bahsettiğim gibi. Salı ve Perşembe günleri mesaim evde devam ediyor.

Bugün, kendimi çok dinlenmiş ve hatta yenilenmiş hissediyorum. Az önce kahvemi yaptım yanında limonlu sodam hazır ve nazır.

Huzurluyum.

Inception

2010-08-11T12:04:00.000+05:00

Haftasonu, Christopher Nolan'ın son filmi Inception'ı izledik. Leonardo Di Caprio hayranlığım onu izlediğim her filmde biraz daha katlanıyor olmasından mütevellit, filmin kurgusu bu kadar güzel olmasaydı bile muhtemelen izlediğim en güzel filmlerden biriydi derdim. Shutter Island'ın etkisi üzerimdeyken, Inception'la bir kez daha Di Caprio'ya hayran kaldım. Evet kurgu çok güzel, en kısa zamanda B6 vitamini alıp uyumayı düşünüyorum :) "Fikir ekme" düşüncesi etkileyici. Haftasonundan bu yana internet üzerinden filmin Hans Zimmer imzalı müziklerini dinliyorum, en kısa zamanda albümü satın alırım gibi geliyor.

Inception, dvd ve soundtrack olarak arşivlik özelliğe sahip, sinemaseverlere verilmiş güzel bir hediye gibi.

TATİL

2010-07-14T11:45:00.004+05:00

Bütün sene tatilin hayalini kurup sabrettik ama o tatlı bir rüya gibi çabucak bitti. Neden tatil boyunca günü kaçırmamak adına erken kalkıp geç yatmamıza rağmen bütün gün yüzmekten, gezmekten bitap düşsek bile enerji yüklememiz hiç de zor olmuyor? Döneli 4 gün oldu fakat ben kendimi hala çok güçlü ve aktif hissediyor, Pazar günü Mesut'la dolduracağımız 1. senemizin şerefine günümüzü nasıl geçirsek diye planlar yapmaya çalışıyorum.

Her biten tatille birlikte bunda da şekillenen ve hatta oturan şey, birlikte ne tür tatil yapmaktan hoşlanıyoruz? Nelerden keyif alıyoruz? Bu sorular kendiliğinden cevap buldu :) Gerçekten güzeldi. Bununla birlikte İstanbul'u çok özledim. Buraları bırakıp, Güney ya da Ege de yaşamak isteyecek kadar da çok kaptırmadım kendimi :)

Geriye bütün sene bakıp bakıp iç geçireceğimiz fotoğraflar kaldı.

BEN BU ADAMA HAYRANIM

2010-06-11T13:02:00.001+05:00

BEN BU ADAMA HAYRANIM...

BUNU DA İZLEYİN!

Gül

2010-05-24T14:11:00.001+05:00

Annem bahçesinden güller getirdi iki vazo oldular, hergün sularını değiştiriyorum bakalım ne kadar dayanacaklar. Hep böyle kalabilseler keşke...

Havalar ısındı, bahçeler çiçek açtı, yaz geldi. Gerçekten sonunda geldi! Bu sene yazın gelişini hasretle bekledim resmen, çevremde herkesden bunu duyuyorum. Demek kış fazla uzun ve ağdalı geldi :)

Temmuz ayı aile adına önemli bir ay çünkü teyze oluyorum. Duyduğum ilk günden bu yana hissettiğim coşku anlatılmaz. Hepimiz bütün algılarımızı açtık o anı bekliyoruz minik Ege'yle karşılaşacağımız anı...Dedem annemle telefonda konuşurken "Ege'nin annesi nasıl?" diye soruyormuş. Daha görmediğimiz bir minik insanı hayatımızın içine aldık. Gündemimiz Ege :) Ve ablam diye söylemiyorum ama gördüğüm en güzel anne adayı.

İnşallah sağlıkla, sıhhatle Ege'li günlerimizi de yaşarız.

Ülkemizin gündemi de yoğun (Ne zaman olmadı ki) Bir ışık gördük, düş mü görüyoruz? Bilmiyorum. Şu an için ne desek erken... Keyifle kurultay izlemek ne hoş... Fakat ben etrafımda "Alevi-Kürt Tuncelili kötü, Tuncelili olmayan Alevi iyi" diye kategorize eden yorumları duyduğumda en çok insanlık adına üzülüyorum ve bariz ırkçılık olan bu zihniyeti "milliyetçilik" olarak tanımlayacak kadar gaflete düşülmesine içim titriyor...

Maria's Cheesecakes

2010-03-09T12:48:00.000+05:00

Akşam trafiğinden biraz olsun kurtulmak için Çavuşbaşı yolunu kullanırız genelde. Bu yolculuklarda tesadüfen Maria'nın Cheesecaklerini keşfetmiştik küçük, sevimli bir dükkan cheesecakeleri harika. Bizim için yalnızca yoldan geçerken uğradığımız bir mekandı meğer çok popülermiş. Maria, Amerikalı, sıcakkanlı bir bayanmış. Kendisiyle geçtiğimiz akşam dükkana uğradığımızda karşılaştık ve tanıştık "Siz ilk kez geliyosunuz buraya" dedi. Bizde yok dedik tabii sizi ilk kez görüyoruz :)

Biraz sohbet ettik, bize Çekmeköy civarında açılan Pötikare Mutfağın broşürlerini verdi bizim yaşlarımızda bir çiftin yeriymiş burası, tatlı menülerinde Maria' nın dilim cheesecakeleri de bulunuyormuş. Pötikare Mutfağın önünden çok sık geçtiğimizi bizim de dikkatimizi çeken bir mekan olduğunu söyledik. 1 adet çikolatalı 1 adet de frambuazlı mini cheesecakelerimizi aldık, Maria isimlerimizi sordu, teşekkür etti ve oradan ayrıldık. Çok güzel yapılmadıkça yiyebileceğim bir tat değil aslında cheesecake, zaten Maria'nın yaptıklarını yememiş olsaydım asla aramayacağım bir tatlı olarak kalacaktı. Beyaz çikolatalı favorim. Türkiye'de iyi beyaz çikolata olmadığını, çikolatayı Belçika'dan getirdiğini söylemişti. Artık bilmiyorum nedeni bu mudur :) En güzeli de civarda ki kadınlara iş imkanı sağlaması, imalat kısmında bir çok bayan çalışıyor. Maria Perdue, sırf bunun için bile takdir edilir.

14 ŞUBAT

2010-02-16T13:47:00.001+05:00

Sevgililer gününü en iyi Big Bang Theory'den Sheldon'ın Aziz Valentine'in acılar içinde ölümünün neden kutlanması gerektiği sorusu anlatıyor :) Tamamen ticari bir gün olduğunu biliyoruz ama o günü özel kılan herşeyi de istiyoruz sanırım, bu da lazım. Böyle sevgi ile ilişkilendirdiğimiz bir günü de isterim ki bizim için önemli ilişkimiz tarihinde anlamı olan bir yerde kutlayalım. Bu mantaliteyle aylardır Viktor Levi'nin bir hali yoluna sokamadığı tadilatının bitmesini bekledik sabırla fakat bitemedi. Bizim ilişkimizin başlangıç yeridir bu sıcak, tarihi şarapevi. Geçen sene de sevgililer gününü orada kutlamıştık ve çok da güzel geçmişti. Biraz araştırmayla daha önce hiç gitmediğimiz bir başka mekan belirledik, rezervasyon yaptırdık biraz da bizi ne beklediğini bilemez bir halde fakat herşey iyi gitti, çok iyi zaman geçirdik, memnun kaldık ve hatta bir sonra ki gelişimizi planlamaya başladık.

Geçtiğimiz sene nişanlıydık, bu sene evli olarak kutladık sevgililer gününü. Bu günlerimizi aramayalım, sevgi ve saygı daim olsun aramızda inşallah.

Genel

2010-02-04T04:05:00.000+05:00

Geçtiğimiz Cuma Mesut'u uğurladım yine uzak diyarlara. Annem ve Burcu bende neyse ki... Bu demektir kiii cevizli ekmek yapma vakti geldi. O kadar kısa zamanda pişti ki bu kez kendi bile şaştı...

Bizim evimizin ana konusu şu günlerde "bu kümesin horozu benim" mottolu bir devlet şahsiyetinin konuşmaları... Bugün de eşinin ağlayarak ona gelmesinden bahsediyordu. Haberleri izlemeye tahammül etmek güç ve yorucu lakin annem haberleri açmadığımızda kızıyor ciddi ciddi azarlıyor. Sonra izlediğimiz konuları birbirimize açıp celallenip sesimizi yükseltiyoruz, tartışıyoruz benim çok hoşuma gidiyor, ilkokul mezunu ama kendine ait fikirleri olan akıllı bir annem olmasından mutluyum, aynı fikirlere sahip olmaktan gururluyum.

Home office iyi gidiyor :) Özellikle de şu karlı günlerde evde olabilmek armağan gibi. Bugün birkaç saatliğine ofise gittim ve yeni ofis arkadaşım Burcucum sayesinde çok güzel bir kebapçı keşfettim. Ben ki kırmızı ete aşığım maalesef, o da bunu bildiği için beni bi kebapçıya götürmeyi tercih etti :) Geçenlerde evde kokoreç yaptık diye ablamın alay konusu oldum ama benim zaaflarımdan biri bu nedenle ki doktorum yeme alışkanlığımı biraz düzene sokmam gerektiğini söylemişti. İçime bir antepli kaçtı sanki. Hahah...

44 kiloyum bu arada :)

Benim Memleketim

2010-01-24T01:26:00.000+05:00

Çekmeköy Nüfus Müdürlüğü :)

Özet

2010-01-12T13:16:00.002+05:00

Haftalardır süren diş tedavim sayesinde dişçi koltuğuyla bütünleştim. Doktorum dişi kurtarmak derdinde ben çoktan ümidi kestim, her randevuda bu kez "çekin şu dişi diyeceğim" diyorum fakat doktor sürekli dişin kurtulabileceğini hamilelik falan düşünmüyorsam muhakkak tedaviyi sürdürmemiz gerektiğini söylüyor. Dahası ona göre bu aşamada dişi çektirmek, implant ve protezden bahsetmek büyük günah.

Bu karede ben "çekseniz sanki daha iyi olacak gibi" demeye teşebbüs etmek istiyorum ama nafile... Mesut, işte bu zavallı halimi ölümsüzleştirmek için tam zamanında çekmiş fotoğrafı.

Diş hastanesinden çıkınca Beyoğlu'na gittik. Ne zamandır yolumuz düşmemişti, güzeldi. Akşam Mesut mutfakta bar ortamı oluşturdu Jazz müzik eşliğinde başarılı bir denemeydi diyebilirim :) Pazar günü Şehir Tiyatroları'nda görmeyi çok istediğim bir oyuna bilet aldım. Oyun bu Pazar...

Bu hafta çok sıkıcı başladı ve sanki öyle de devam edecek gibi, birşeyler yapmalı neşelenmek için...

2009 Sonu

2009-12-14T18:48:00.000+05:00

Bu ay ne çetrefilliydi. Sürekli sağlık sorunlarıyla uğraştık. Önce annemin yaşadığı şiddetli baş dönmeleri (vertigo) akabinde benim iki dişte ciddi sorun çıkması ve tedavinin çok ama çok uzaması, sol yanağımın şişmesi ağrılı günler, gündüz ve gecelerin birbirine karışması. Ablamın hamilelikten mütevellit mide bulantıları yüzünden fazlasıyla zorlanıyor olması... Kazasız belâsız atlatsak şu yılı da 2010 gelse...

Sıkıntıların yanında çok istediğim bir gelişme oldu. İşimi evime taşıyacağım gibi görünüyor. İşe başladığım günden bu yana hep aklımdaydı neyse ki bazı gelişmeler neticesinde patronuma bu fikrimi anlattım kendisi de çok beğendi. Şu anda bazı günler evdeyim, yakında tam olarak home office çalışabilirim. Ofise seyrek uğrayacağım gibi görünüyor. Bulunduğum ortamda internet bağlantısının olması benim için yeterli, işle ilgili telefon görüşmelerini de yönlendirme sayesinde iki haftadır cep telefonumla yapıyorum zaten. Kendimi eve kapatmak zorunda değilim çok şükür...

Bugün kendimi daha iyi hissediyorum, hazır zihnim biraz daha berrakken ablamdan neredeyse 1 ay önce aldığım İhsan Oktay Anar'ın Efrasiyab'ın Hikayeleri isimli fantastik kitabını okuyorum. Bu sürükleyici, etkileyici eser vakti zamanında tiyatro oyunu olarak sahnelenmiş herhalde izlenesi bir gösteriydi, kaçırdığım için üzgünüm...

Ferhanizm

2009-11-23T18:41:00.002+05:00

Geçtiğimiz haftayı elimde Ferhan Şensoy'un 2019 adlı oyununa ait biletlerle bakışarak ve Cumartesi gününü kâh sabırla, kâh sabırsızlıkla bekleyerek geçirdim. Cumartesi günü oyuna 1 saat kala öğreniyoruz ki 4 kişi gideceğimiz oyuna bizden habersiz 4 kişi daha eklenmiş. Vakit gelince Beyoğlu'na doğru yola koyulduk, oyunun başlamasına 10 dk. vardı koltuklara yerleştik programa kendilerini de dahil edenler geldi onlar da oturdular. Oyun başladı. Ben Ferhan Şensoy'u sahnede görür görmez gözleri dolan, coşan bir insanım. Çok uzun ömür, sağlık, nice oyunlarını izleyebilmek ve yazdıklarını okuyabilmek için dua ettim. İzledim, çok güzel zaman geçirdim. Oyun bitti, dışarı çıktık. Gayet gereksiz bir tip -Olurda bu kadar kötü bir oyun olmaz- gibi birşeyler geveledi, bende büyük bir zevkle o aptal suratına bakıp -seyirci çok kötüydü- diye karşılık verdim. Cevap yok... -Sen ne anlarsın- dedim içimden

Sonrasında bir yerlere gidildi, herkesin bira içtiği mekanda ben bir Ferhanşensoysever olarak şarap da severim tabii bir kadeh şarap istedim ve kadeh kaldıran eşime -Ferhan Şensoy oyunlarına- diyerek karşılık verdim o da bana eşlik etti.

Ferhan Şensoy'un oyunun sonunda söylediği "Din güzel bir şiirdir cinayetler barındırmaz" diye başlayan o güzel şarkısı kafamda, dilimde günü sonlandırıyorum. Bir oyununu daha dünya gözüyle izleyebildiğim için şükrediyorum.

consume obey die

2009-11-17T13:21:00.000+05:00

İki gündür Disko Kralı programının jenerik şarkısını dinliyorum. Rahatlıkla uzun zamandır dinlediğim en iyi türkçe parça diyebilirim. Bayülgen'in Hayko'yu böyle bir numaralı adamı yapması, sürekli programlarına çıkarması, onun bulunmadığı zamanlarda bile programında ismini zikretmesi, desteklemesi çok hoş. Şarkı sözleri, müzik, slogan, klip hepsini beğendim. Yeni albümünü sabırsızlıkla beklediğim Hayko'yu öncesinde böyle yeni bir çalışmayla ve tabii ki yeni imajıyla görebilmiş olmaktandır berhudarım.

Minik

2009-11-13T17:14:00.000+05:00

Sevimli bir orkidem oldu, henüz bebek kendisi. Benim orkidelerle geçmişim pek iç açıcı değil, gerçi toplam iki kere baktım ikisi de kısa zamanda beni terkettiler. Bu üçüncü deneme. Çiçekçinin dediklerini yapıyorum ama olmuyor işte. Böyle ufak tefek, yavru bir orkideyi nasıl yaşatırım bilemiyorum. Ofiste ki masama koydum şimdilik, gerekli sevgi ve şefkati gösterebilmem için gözümün önünde durması iyi olur gibi geldi...

Sinema & Ütopya

2009-11-11T15:56:00.000+05:00

Audrey Tautou’nun başrolünü oynadığı Coco nun henüz Chanelleşmediği (!) dönemleri anlatan filmi izledim, beğendim. Beklentimi karşıladığı için memnun ayrıldım salondan ve ne tesadüftür ki izlediğim diğer Chanel filmi ile aynı sinema salonu, aynı saat ve hatta aynı koltuklara denk düşebildik. İlk izlediğim filmi pek beğenmediğimi söylemiştim ama şu da bir gerçek ki o film aslında bunun devamı bu nedenle de vizyona daha geç girmesi gerekli imiş.İki filmin arasında ki tatlı göndermeler, ayrıntılar hoştu. Chanel'e saygı duydum, büyük aşkı görüyoruz ki sosyeteye şapka ve bayan giyisileri açması için maddi olarak yardım eden aşığıymış. Biraz sıra dışı bir hayat, kendisi pek cesur, güçlü, gözü kara ve sevdim mi tam seven tiplerden. Böyle bütün Chanel filmlerine giden bir tipmişim gibi bir izlenim bırakmak istemem hepsi Fransızca ve Audrey Tautou’nun hatrınaydı...

***

Kim demiş Ütopya hayal ürünü bir devlet diye? İşte tabelası bile var, Mesut tarafından fotoğraflandı. Thomas More bunun ne tabelası olduğunu duysa mezarında ters döner herhalde. İroni, sen nelere kadirsin...

10 KASIM

2009-11-10T12:11:00.000+05:00

Seni Özlüyoruz ATAM!!!

PZT.

2009-11-02T16:44:00.001+05:00

Cuma günü, Pedro Almodovar'ın son filmini izledim. - Los Abrazos Rotos - Film o soğuk, yağışlı ve karanlık havaya çok uygundu. Beni yeterince gerdi, neşelendirdi, gönül telimi titretti ve müzikleri yine hüzünlendirdi. Bütün Almodovar filmlerinde olduğu gibi...

***

Cumartesi günü yorucu ama güzeldi. 29 Ekim tatilini fırsat bilip İstanbul'a gelen kardeşim, ben ve ablam birlikteydik. Pazar Burcu'yu uğurladık. Oldu işte yine Pazartesi ve Pazartesi'ye çok yakışır bir giriş yaptım ve yaptık... Benim yüzümden Mesut işe çok ama çok geç kaldı, ben olmasaydım da geç kalacaktı ama bugün bütün yılın geç kalma haklarını kullandı diyebilirim.

İşe yetişmeye çalışırken, yağan yağmurun ardından hızla güneş çıkınca akabinde gökkuşağı belirdi, bu kadar uzun süre variyetini koruyabilen bir gökkuşağına ilk kez rastlıyorum. Kaybolmak bilmedi, sanki rahat rahat fotoğrafını çekebilelim diye bize poz veriyordu, çok cömertti..

Mimoloji

2009-10-27T13:15:00.001+05:00

Ruhdağı beni mimledi işte cevaplar;

Bloguna neden bu ismi verdin?

Henüz blog yokken de birşeye isim vereceksem sahaf ı kullanırdım. Misal pc de muhakkak sahaf diye bir dosyam olurdu. Rumuz gibi... (Yıllanmış kitap kokusunu seviyorum.)

Bloguna yazarken star tribiyle olmazsa olmaz dediğin şeyler var mı?

Önce bir anime izlerim (şaka!)

En son satın aldığın garip şey nedir?

En son satın aldığım garip birşey yok ama yeni aldığım Tefal clipso düdüklüye yaklaşımım garip. Bu yaklaşım törensel, sevinç nidaları eşliğinde olur ki, hayatımı kolaylaştırdığı için ayrı bir gönül bağım var kendisine...

Şeker gibi olduğun anlar?

Haftasonu tabii ki...

Arkadaşım, artık sormayın dediğin şeyler?

Hem evlilik, hem iş zor olmuyor mu? Bunu evli ve çalışanlar da soruyor, sanki sadece ben evli ve çalışanmışım gibi herkesin en az bir kere bunu sorması komik geliyor...

Aynaya bakınca gördüğün?

Şu aralar mor göz altları, biraz halsizim.

Kendini okutan blog dediğin?

Onlar kendilerini bilir...

Bu blog sahibi-sahibesiyle karşılaşabileceğin yerler?

Bu hafta 3 gün tatil var her yerde olabilirim :)

Coco Chanel

2009-10-19T11:41:00.001+05:00

Atlas Pasajı'nda Audrey Tautou'nun Coco Chanel'in hayatını canlandırdığı film afişini gördüğümde -işte izlenecek bir film- demiştim. Afişte tarih 16 Ekim olarak yazılmıştı ve ben Cumartesi akşamı filme gitmeye kararlıydım. Sabah, seansları öğrenebilmek için gazeteyi açtığımda ise COCO CHANEL & IGOR STRAVİNSKY: BÜYÜK AŞK isimli bir başka filmin seansları ile karşılaştım. Audrey Tautou' nun filmi 6 Kasım'da gösterime girecek imiş. Benim için tam bir hayal kırıklığı oldu ve sonra karar verdim programı aynen uygulamaya, her iki filmi izlersem belki de daha iyi olur diye düşündüm. Zaten konuları birbirlerinden farklıydı.

***

Filmin müzikleri çok güzeldi, filmde ki en iyi oyuncu bence Igor'un eşi Katıa idi. Büyük Aşk filmin neresindeydi ben göremedim. Birbirlerini görür görmez soyunmaya başlayan, aralarında cinsellik dışında hiç bir şey olmayan iki insandı gördüğüm. Büyülü bir tarafı yoktu, hele duygusallık? Ara ki bulasın.

Beni heyecanlandıran, Audrey Tautou'nun canlandırdığı Coco Chanel'in çömez dönemlerini izleyecek olmak. Biraz daha sabredeceğim bunun için ama değecek diye düşünüyorum, hayal kırıklığına uğramamayı diliyorum.

AY SAVAŞÇISI

2009-10-14T19:47:00.001+05:00

***

Ay Savaşçısı'nın benim hayatımda ki yerini tarif etmem imkansız çünkü bunu kelimelerle ifade edebileceğimi zannetmiyorum. Bu tamamen duygu işi... Karanlık Krallık'dan Nefurite ve zavallı Naru'nun ona duyduğu safiyane aşk... Nefurite öldüğünde nasıl da ağlamıştım. Fakat baş kahramanımız Usagi ve Smokinli Şövalye yani Mamoru, onlar bizim göz nurumuz. Türkiye'de bu kadar hayranı olduğu için şanslıyım orjinal filmleri Türkçe alt yazıyla bize sunan değerli insanlar varmış meğer.. İyi ki merak edip araştırmışım. 48 bölüm su gibi aktı geçti, başka kaynaklardan bir 10 bölüm daha buldum ancak onlar Portekizce seslendirilmiş. Benim Portekizce öğrenmem pek mümkün görünmediğine göre ne yapmalıyım diye kara kara düşünürken, bugün öğreniyorum ki gün geçtikçe alt yazılı olarak yeni bölümler yüklenecekmiş. Çeviri yapan ve yayınlayan kutsal kişi ya da kişilere ne kadar teşekkür etsek az.

***

Üst üste o kadar çok bölüm izledim ki anime ile gerçek hayatı birbirine karıştırmaya başlamıştım, maalesef bunda ciddiyim çünkü kendimi birkaç kere "acaba Usagi şimdi ne yapıyordur" diye düşünürken yakaladım saniyelik bir şey bu ama normal de değil. O kadar bölümden sonra normal hayata alışmam için bir süreç gerekti fakat hiç de istemedim normale dönmeyi, inceden bir hüzün kapladı içimi hepimiz birer anime karakteri olalım istedim. Çok üzücüydü. Şimdi iyiyim, adaptasyon sürecini başarıyla atlattım sanırım ya da ben öyle zannediyorum. Bundan sonra karşıma pat diye 48 bölüm çıkamayacağı için de bir daha öyle olmam sanıyorum:) Bugün bölümleri izlediğim siteden mail göndermişler yaklaşık hafta da bir bölüm yüklüyorlarmış şu şartlar halinde benim için en sağlıklısı bu sanırım :)

Bir gün Japonya'ya gitme şansım olabilir mi acaba...

SONBAHAR

2009-10-06T16:55:00.002+05:00

Doğumgünüme ait bir kare...

26 yaşımı doldurmanın haklı ve ongun gururunu yaşıyorum :)

Sonbahar geldi, onun da mutluluğu ayrı. Koskoca bir yaz geldi geçti ben hiçbir şey anlamadım. Evlilik hazırlıkları derken bahardan da bir şey anlamamıştım. O nedenle bu sonbahar önemli. Ekim ayını çok seviyorum, nedeni benim ve Mesut'un doğumgünlerimizin bu aya denk gelmiş olması değil. Ya da ilk nedeni bu değil demeliyim. Ekim ayı tiyatro demek benim için öncelikle, Ağustos ayından bu yana her fırsatta Ortaoyuncular'ın sitesinde gezinip hep oyun programımız henüz belli değildir cümleciğiyle göz göze gelmekten bıkmıştım. Koca yazı turneyle geçiren oyuncular evlerine döndüler, nihayet tiyatro sezonu başladı... Sinemaya gitmekte daha istekliyim... Kahve içmek çok daha güzel ve anlamlı... Hırka giymeyi sevenler için tam zamanı, ne çok kalın giyinmek zorundayızdır ne de üzerimizdekiler sıcaktan pelteleşir... Yürüyüş için de mükemmel bir ay... vs.

***

"İstanbullu susuz yaşayamaz" diyor, Aydın Boysan İstanbul'un Kuytu Köşeleri isimli kitabında. Hakkı var, ben manzarasıyla gerçekten harika bir ofiste çalışıyorum, boğaz o kadar yakın ki ve sürekli duyduğum vapur sesi beni mest ediyor. İstanbul gibi gittiğin mekânda, yediğine değil mekâna para verilen bir şehirde ben her gün ücret ödemeden Boğaza karşı kahve içebiliyorum. Sıkıldığımda manzarayı seyredebiliyorum. Ne gaddarım! Ama bütün bu manzara lüksü Aralık ortalarında son bulacak çünkü taşınıyoruz. O zamana kadar, bu göz banyosunun keyfini çıkarmam gerek. Taşındığım bölge buraya çok yakın, yani aynı semtteyim lâkin orada böyle bir manzara yok. Fakat yeni ofisin de bulunduğu yer, konum olarak daha aktif ve hareketli, ulaşımı daha kolay. Yeni ofis, yeni çalışma arkadaşlarını da beraberinde getirecek. Dün onlarla tanıştım, ortamı gördüm iyi gibi görünüyor. Hiç hesapta olmayan bir gelişmeydi bu bakalım önümüzdeki günler ne getirecek.

PAPARAZZİ

2009-09-17T14:22:00.002+05:00

Mtv Müzik Ödüllerini Pazar günü izleyemeyeceğim bir saatte yayınlandığı için kaçırdım. Oysa Lady Gaga sahne şovu yapacağı için izlemeyi gerçekten çok istemiştim.

Dün, Mtv Türkiye ödül gecesinin tekrarını verdi. Aman Allahım o ne harika şovdu öyle... Bayıldım. Lady Gaga için aşırı marjinal, teşhirci, sansasyonel, çatlak deselerde bu onun gerçek bir sanatçı olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Sahne de tablo gibiydi, şovunu izlemeye doyamadım. Paparazzi'yi bu şekilde yorumlaması ayrı bir güzeldi. Sesi zaten harika, bunun yanında gösterisini böylesine tiyatral bir şovla süslemesi oyunculukta da çok iddialı olabileceğini gösteriyor bence.

***

Hermoafrodit olduğunu cümle aleme gösteren daracık külotlar giyedursun, ben kendisini ilk dinlediğim andan itibaren sesine ve müziğine odaklanmış takipteyim. ***Seviyorum bu kadını***

BAŞLIK BULAMAZ OLDUM

2009-09-14T16:49:00.000+05:00

Mesut Bakü'de. Bugün, bir yığın fotoğraf gönderdi. İçlerinden bazıları...

***

Onun yokluğunda annemdeyim, hiç evlenmemişim gibi... Bu arada evi de ihmal etmedim, çiçeklere su verdim. Fesleğenim kurumuş, çok acıklı bir hali vardı onu da suladım canlanır gibi oldu, ölmeyecek umarım. Çiçeklere su vermek için eve gittiğimde tuhaf geldi o durum. Çiçek bakmayı beceremem ve pek de sevmem açıkcası, (aloe vera ve kaktüs dışında) şimdiyse sırf topraklarının kuruyup kurumadığını anlamak için eve uğramak tuhaf...

Haftasonum, Ghibli yapımı sinemalarla daha da bir keyiflendi annem ve Burcu'yla beraber...Kiki's Delivery Service ve Only Yesterday izlediğimiz filmler. Cadı Kiki'yi televizyonda vermişlerdi lâkin sonuna yetişmiştim Dün Gibi'de izlemediğim bir Ghibli yapımıydı. Miyazaki'yi hayranlıkla anmak ve önünde saygıyla eğilmekten başka yapacak birşey yok. Sabaha kadar Miyazaki izlesem sıkılmam gibi geliyor.

HAFTASONU GELSİN!

2009-09-10T16:07:00.007+05:00

Güz Sancısı'nı izledim bugün. Evet daha yeni. Ama vakti şimdiydi o nedenle bu kadar geç izledim belki. Çünkü benim için kitaplarda olduğu gibi filmlerin de bir zamanı vardır. Salkım Hanım'ın Taneleri'nde olduğu gibi nemli gözlerle, dilimde küfür, buruk bir yürekle izledim. (Salkım Hanım'ın Taneleri benim yüreğimde bir yangındır, onun yeri apayrı) Zuhal Olcay'ı bir an da olsa görebilmek güzeldi, o veya bu şekilde filmde görünmesi şarttı bence...

***

Yarın Yarın büyük hevesle başladı birazcık hayal kırıklığıyla devam etti. Sanki İnci Aral tadında gidecekmiş gibi bir hali vardı ki öyle başlamıştı roman. İlk yarı bittikten sonra rengini belli etti beni içine çekti ve şimdi sonlara doğru yaklaştım, beğendim. Bundan bir 20 küsur yıl önce okusaymışım yani ilk yayınlandığı zamanlarda ki bu mümkün değil tabi ama yaşım buna müsait olsa imiş etkisi çok daha büyük olurmuş şüphesiz...

***

Geçenlerde besleyim derken poğaça ile birlikte parmağımı da yutan kedicik(!) her sabah iş yerinde ki odamın balkonuna geliyor, yalvaran gözlerle bana bakıyor ve asla sevdirmiyor. Kedilerin kuru ekmek yiyebildiğini bana ispatladı, ben hep en aç kedinin bile kuru ekmeğe nedense tamah etmediğine şahit olmuştum. İşe gelirken onu da düşünmek zorunda kalıyorum artık.

EDİRNE YOLCUSU

2009-08-31T11:24:00.014+05:00

Cumartesi günü Burcu ve arkadaşı için Edirne'ye ev bakmaya gittik. Gezdiğimizi onca evden sonra neyse ki iyi birşeyler ayarlayabildik. Canım benim öyle mutlu oldu ki, umarım içinde yaşayınca da memnun kalır. Biz evi gezerken, evine eşya gelen karşı komşu bizimle merhabalaştı ve öğrencileri çok sevdiklerini, apatmanlarının çok iyi olduğunu söyledi. Deneyip görmekten başka çare yok. Neyse ki ev büyük ve kullanışlı annem de zaman zaman Edirne'ye gidip rahatça kalabilir.

***

Tabi işimiz bittiğinde ferahlatıcı bir hafiflikle gezmeye başladık.

Meriç Nehri manzarasıyla yorgunluğumuzu aldı...

Ve tabi yorgunluk kahvesi eşliğinde...

Fal kapatıldı...

Akşam olmuştu. Evimize, İstanbul'a döndük. İstanbul il sınırı tabelasınının fotoğrafını çekme çabalarım ve eşliğinde çıkan komik kareler neticesinde görülüyor ki öyle bir foto çekememişim.

Güzel bir Cumartesi'ydi. Bizimkisi, hem iş hem gezi gibi oldu ama çok keyifliydi.

İTİRAFNÂME

2009-08-17T17:09:00.007+05:00

Dün arabada gidiyoruz Goran Bregoviç koydum cd çalara ve 1-2 parçadan sonra Mesut dedi ki "Hani bu parça var ya Sezen Aksu'nun adı bilmem ne olan parçası (o adını söyledi ve fakat ben hatırlamıyorum) Ben şimdi birşeyi itiraf etmek istiyorum Ben Sezen Aksu'nun çok kötü bir vokal olduğunu düşünüyorum. Şu an için smallest ses tonunda bunu itiraf edebiliyorum, kolay değil çünkü bu itirafı kelâma dökmek kimilerince vatan hainliğiyle eş değer hükmediliyor.

***

Ama şimdi Sezen Aksu beni bayıyor üstelik kadın bile "artık bana ödül vermeyin utanıyorum" diyebiliyorsa ben neden hislerimi saklayım? Ayrıca süper bir kadındır, güzel şarkı sözü yazdığında işini on numara yapar, kötü yazdığında ondan kötüsünü de bulamazsınız yani hep uçlarda o apayrı bir konu başlığı ama lütfen "Sezen'in sesi çok güzeeell yaaa" diye miyavlayan kızlarla çevriliyim... O nedenle, Midas'ın eşek kulaklarını kuyulara haykıran berber gibi bende bloga haykırıyorum "Ben Sezen Aksu'nun çok kötü bir vokal olduğunu düşünüyorum" Ayrıca böyle düşünen fakat çevresinde bu bahsi açamayan insanlar var biliyorum. Bu bir hakaret değil, eskiden iyiymiş, artık emekli olmalı ve yine ya çok süper ya da feci vasat şarkılar yazmalı hepsi bu. OH BE! rahatladım gerçekten. (Ben ki çocukken sırf kendisini çok beğendiğim için saçlarımı onunkiler gibi kestirmek isterdim ki, öyle yapardım zaten)

***

((Haftasonlarımı çok kötü organize ediyorum bu nedenle dinlenemiyorum acemilik tabi hem eve hem kendime vakit ayırmakta türlü sorunsallar yaşıyorum, bu nedenle hafta içi daha iyi dinlenebildiğime karar verdim. Yani Yaşasın Pazartesi! İçler acısı... Neyse. Onu da bir şekilde düzenlerim. - Eski saç rengime geri döndüğüm için huzurluyum-))

herşey güzel

2009-08-06T10:35:00.005+05:00

18 Temmuz itibariyle biraz değişti düzenim ama güzel bir değişiklik. Sevdiğin insanla evlenmek ya da aynı evde yaşamak çok hoş. Yeni bir işim var, memnunum, gıpta edilecek bir insan için çalışıyorum, yalnız kendisini çok ender görüyorum. Bir nevi Charlie'nin Melekleri, tek farkı var ben dünyayı kurtarmıyorum! İnternet ve gsm tek iletişim yolumuz vesaire.

Haftasonu diye sayıklıyorum her sabah ama az kaldı. Uzun kahvaltılar, gazete karıştırmak sonra türk kahvesi eşliğinde dergi ve karikatürlere doğru yatay geçiş yapmaya son 1 gün. Evvett.

HADİSELER

2009-02-25T03:19:00.012+05:00

Bab-ı Esrar genel itibariyle beklediğim gibiydi. Zaten alimlere, onların hayatlarına ilgiliyimdir. Konya'da geçen, içinde Mevlana Celaleddin Rumi'nin hocası Şems-i Tebrizi'nin de olduğu bir hikaye cezbedici. Yine de İsa Mesih ile ilgili küçük detaylarda yaptığı hata göz ardı edebileceğim türden değildi. Sen, o kadar kaynaktan yararlan sonra herkesin bildiğini 'yapayanlış' yaz(!) Neyse... Ahmet Ümit'in polisiye gibi yazar camiasında baş tacı edilen bir dal olmamasına rağmen kullandığı edebi dile sevgim saygım sonsuz olduğundandır, kendisine yüklenmekte beis görmüyorum.

***

"Mıchael J. Fox parkinsonmuş" demişti ablam bir gün (çok seneler evvel) Geleceğe Dönüş serilerinden aşığız tabi kendisine. Çok üzüldük fakat parmaklarını mı çıtlatıyormuş diye geyik yapmaktan geri kalmadık. Kimden duyduk bilmiyoruz ama öyle bir şehir efsanesi vardı bir zamanlar, parmak çıtlatmanın kireçlenmeye ya da parkinsona sebep olduğuna dair. Hatta başta kendim olmak üzere çevremde ki bir çok insanı da potansiyel parkinson hastası olarak görürdüm. Öyle bir şey yokmuş! Doktor ağzından duydum. Serbest! çatır çutur devam. Ama bir sorun var, bunu duyduktan sonra ritüelim eski tadı vermez oldu.

***

Eurovision'a Hadise gidecek. Tamam. Mor ve Ötesi'nden Hadise'ye zıplayacak kadar tutarsız olmamızın nedeni geçtiğimiz sene şuh ve hoş bayanların derecelere girmiş olması, bunu da bir yere kadar anlayabilirim. Peki ya bu sene konsept değişecek olursa? Belki rock ağırlıklı parçalar daha fazla sevilecek. Ya da çok başka tarzların ortalamaları yüksek olacak. İşte o zaman, geç kalmaya bile geç kalmak diye buna denirdi...

Bence bu işe en uygun isim Hayko Cepkin idi. Tabi onun göğüsleri ve uzun bacakları yok. Ama Hadise'nin de bir gözü diğerinden daha iri değil.

Bilemiyorum...

Ben bütün gün Hayko Cepkin dinliyorum. Düm tek tek isimli eseri daha duyduğum ilk an bıkmıştım.

..............

2008-12-16T04:30:00.002+05:00

Blog, aylarca kullanılmadığında devre dışı kalan bir şey değil.

Ne mutlu bana! :)

PASTA - SİYA SİYABEND - KİESLOWSKİ

2008-07-03T15:20:00.008+05:00

Aslında yemek yapmayı çok seviyorum. Masa hazırlamaya bayılıyorum. Hamur işi, pasta, börek konularında vasat bir portre çizebilirim ancak. Kekini hazır almak koşuluyla pasta yapmaya karar verdim, kreması tarafımdan hazırlandı, mutfak battı, tekrar eski haline getirildi. Yalnızca bir krema yapmak için harcadığım zaman ve emeğe şaşardınız. Annem, yemek yaparken mutfağı harp alanına çevirdiğimi söylediğinde valla çok belli etmesemde içimden kızıyordum. Hemen savunmaya geçerim öyle zamanlarda fakat ben anneme hak verdim. Objektif bakacak olursak, tek bir yemek için bile kesinlikle fazla dağıtıyorum, annem az bile söylüyor. Herneyse. Pastam güzel oldu. Gerçekten hafif ve lezzetliydi, süslemelerde pek iyi değildim ki o da bir sonraki denemelerde bir üst seviyeye çıkar diye düşünüyorum. Pastayı hazırlarken M nin aldığı Siya Siyabend'in albümünü dinledim. Mükemmel, o kadar üzülürdüm İstiklal'de kaşılaşamadığıma M ile canlı canlı dinleyebilmek kısmetmiş.

***

Véronique'in İkili Yaşamı'nı aldım haftasonu merak ediyordum, beklediğimi buldum. Evet. Ben Kieslowski'yi seviyorum. Ayrıntıları izleyiciye sunuş şeklini de...

Yönetmenle söyleşinin yapıldığı ikinci dvd yi henüz izlemedim, onun için daha uygun bir zamanı bekliyorum, daha sonra filmi bir kez daha izlerim büyük ihtimalle.

TEPKİ

2008-07-01T18:45:00.002+05:00

Tepkilerini çok geç veren insanlardan oldum olası rahatsızlık duyarım.

Zavallılar!

Böyleleri öyle acizdirler ki; gerçek duygularını göstermekten korkar sanki çok olgun, anlayışlı birer sevimlilik muskası gibi görünmeye mümkün mertebe özen gösterirler. Kendilerine olan güvensizliklerinden iç dünyalarında ki türlü evhamları, kuruntuları, gel gitleri içinde karanlık, derin kuyularında boğulmaya sonsuza dek mahkumdurlar.

PERFORMANS

2008-06-30T12:20:00.002+05:00

APOCALİPYTİCA

ŞİFA

2008-06-28T12:11:00.012+05:00

My Heritage.com'un yüz tanımlamasına göre Stephanie Symour en fazla benzediğim ünlüymüş. Bir başka fotoğrafta Sharon Stone dedi mesela. Oha, demek istiyorum.Alakam yok!

***

Mayıs'tan itibaren Allah'ın her günü 50 faktör güneş kremi sürmek zorunda kalan biri daha var mı merak ediyorum. Yoksa yalnızca ben miyim? Dışarda geçirdiğim zaman dilimi hiç önemli değil, istersem fırından ekmek almaya gideyim. Yüzde bir gerilme ve tabi ki kaşıntı, kuruluk... İşi şansa bırakamam, kremim hep çantamda olmak zorunda.

***

Seneler önce yüzümde tatlı bir kaşıntıyle beraber bazı kızarıklıklar oluştu. Sonra hızla kızarıklıklar artmaya ve yayılmaya başladılar. Doktora gittim, gece ve gündüz sürmem için 2 tane krem verdi. Kremler hiç bir işe yaramadılar. Aynı hastanede bir başka doktora göründüm ondan da iş çıkmadı.

***

O yaz, babaannem yüzüme dikkatle bakıp "Senin işin ocaklık" dedi. Ben hiç bir şey anlamamıştım ama yüzümdekilerden kurtulmayı her şeyden çok istiyordum. Bir kadın varmış, o kadının evinde bulunan ocağın külü (modern zamanlarda "şömine") şifalıymış. Oraya götüreyim ben seni dedi. Çok mutlu oldum, tuhaftır ama iyileşeceğime o anda inandım. Maaile bu kadının evine gittik. Ev, eski ahşap, köy evi. Babaannem durumumu anlattı kadın bizi içeri aldı. Bu arada ben çok heyecanlıyım ama böyle gizemli işlere de bayıldığım için merak ediyorum neler olacak. Biz ablamla bir odaya girdik tabi kadın yanımızda. Sonra kadın döndü ve dedi ki "Bizim büyücülükle işimiz yok, televizyonlarda gösteriyorlar ya? (televizyonda gizli kameralarla çekilen büyü bozan hilebazları ima ediyor) Şifasını Allah verecek. 3 tane ocak var inşallah senin hastalığının şifası bu ocaktadır." O an ablama baktım, gözlerini açmış, biraz da endişeli. Bizde çıt yok. Daha sonra, bir dualar okuyarak boynuma, kol bileklerime, ayak bileklerime ve belime kırmızı ipler bağladı. Dua okumaya devam ederek külü sulandırıp parmağıyla rastgele yüzüme, alnıma çaldı. Kahve fincanının içine biraz kül koyup üzerine su ekledi ve üstünde kalan küllü suyu içmemi söyledi, biraz tereddüt ettim ama buraya kadar gelmiştim, olacakları görmem gerekiyordu, suyu içtim. Kendimi bir şaman ayinin ortasında kalmışım gibi hissediyordum.

***

İşi bittikten sonra, ertesi güne kadar yıkanmamamı, sabah kalktıktan sonra bağladığı kırmızı ipleri çözüp, kuşburnu veya gül ağacına bağlayıp, arkamı dönüp gitmemi söyledi ve ekledi "Arkana bakmadan yürü kızım". Hiç bir ücret almadı. Bu işi para kazanmak için yapmıyordu. Ben, o gece hiç uyuyamadım yalan yok bir korku bastırdı. Ertesi gün ipleri dediği gibi gül ağacına bağladım ve dönüp gittim çok istedim bakmayı ama oyun bozanlık yapmak istemedim.

***

Sonuç olarak, kısa sürede yüzüm iyileşti hiç bir kızarıklık ya da iz kalmadı pırıl pırıl eski haline döndü ve ben hayretle bu iyileşmeyi izledim. O kadına ne kadar minnettar kaldım anlatamam, kendime güvenim geri geldi resmen. Tuhaf bir hikaye biliyorum ama ben bunu yaşadım, nasıl şifalı çamurlar, sular varsa şifalı kül de olabiliyormuş demek. Ancak işin kırmızı ipler, dualar kısmı tabi bir muamma.

***

Cildim hassas, güneşe aşırı duyarlı ama en azından çözümü belli, korunuyorsun önceden bir problem çıkmıyor. Halime şükretmeliyim. Bir daha yüzümde ilaçla, kremle geçemeyecek bir hastalık olursa o kadını bulmam çok zor. Gerçekten farklı bir deneyimdi, yine de bir daha yaşamamayı tercih ederim :)

CAHİL CESARETİ

2008-06-27T11:21:00.007+05:00

Avrupa Birliği'nin, Erdoğan'a olan düşkünlüğü, onu her fırsatta gözetmesi, bizi devamlı AKP'yle uğraşırsanız cıss olur" diye uyarması bile bu hükümetin bizim için tam bir felaket olduğunun göstergesi değil mi?

***

Sabah otobüsten inmiş yürüyorum önümde iki tesettürlü bayan AKP aleyhine konuşuyorlar, kulak misafiri oluyorum (istemsiz diyemem) yol ayrımına gelince iki farklı yöne doğru gidiyoruz. Aklıma şahit olduğum bir olay geliyor. Olay, Taksim metrosunun çıkışında yaşanıyor, iyi giyimli 50 yaşlarında bakımlı bir bayan bağırıp çağırıyor ses giderek yaklaşınca dönüp bakıyoruz bayanın muhatabı tesettürlü bir bayan yanında eşi ve birde küçük çocukları var "Allah belanızı versin!" diyor kadın hırsla defalarca tekrarlıyor "Allah belanızı versin! Bu ülkeyi mahvettiniz!Defolun gidin!" aile şaşkın, tek bir kelime etmiyorlar, birbirleriyle bakışıyorlar sadece. Kadın kendi kendine bağıra çağıra gözden kayboluyor. Öyle üzüldüm ki o tabloyu görünce, yanlarına gidip kadının yaptığı densizliğe karşı özür dilemek geldi içimden. Kadının cahil cesaretine karşılık, bu aileden özür dilemek. Çocuklarının önünde onlara bunu yaşattığı için.

Cahil cesareti çok kötü bir şeydir. Örnek olarak Sayın Başbakan'ımızı ele alabiliriz. "Askerlik yan gelip yatma yeri değildir" derken, işçisini kameraların önünde "Ananı da al git!" diyerek azarlarken ya da "Türban siyasi simge olsa bile yasaklayabilir misiniz?" diyecek kadar ileri giderken cehaletinden cesaret alıyordu.

Gittikçe daha iyi anlıyorum.

BİTMEYEN RÜYALAR

2008-06-26T14:56:00.003+05:00

O kadar çok rüya görür oldum ki, her gece yatmadan önce "bakalım bugün ne senaryolar görücem" diyerek gözlerimi yumuyorum ve hemen uyuyorum. Evet, şu sıralar uykuyla en ufak bir problemim yok, gece muhakkak uyanıyorum ama tekrar uyumam fazla zaman almıyor. Akşam maç biter bitmez yattım, onun etkisiyle olsa gerek rüyamda maça gitmek üzere hazırlanıyordum, üstümde milli forma maç başlamış çoktan ama ben gidicem yani eminim arabaya biniyorum, bir arkadaşım var futbol sevdağlısı bana mesaj atıyor mesajı açıyorum Almanya bayrağı göndermiş yani demek istiyor ki "gol yedik!" olsun diyorum içimden yola devam ediyorum ulaşmak üzereyken bir mesaj daha geliyor içim cız ediyor mesajı açıyorum yine Almanya bayrağı "ben böyle işin içine..." diyerek uyanıyorum. Fazla sıvı tüketimi nedeniye uyanıyorum bu kez :) Neticeyi biliyoruz, rüyanın nasıl sonuçlanacağını hiç merak etmiyorum haliyle.

***

Evvelsi gece Tarkan'ı gördüm mesela pek işlek olmayan bir cadde üzerinde dükkan önüne açtığı tezgahında kendi elleriyle yaptığı kolyeleri bana satmaya çalışıyordu, hatta birini boynuma taktı.

"Hıı.. Çok güzelmiş" dedim yalan tabi hayatımda gördüğüm en dandik şeylerdi. Ordan uzaklaşmaya çalıştım. Ondan bir gün önce de yüzünü daha önce hiç görmediğim bir genç kız bana aşık olmuş, onu kırmadan ilişkimizin mümkün olamayacağını anlatmaya çalışıyordum (ilginç) "ben başkasını seviyorum" diyorum, onun bir erkek olduğunu belirterek! Kan ter içinde uyandım . Valla kız çok güzeldi, bakır tonlarındaki saç rengine bayıldım. Hatta kuaförünü sormayı düşündüm rüyamda ama fırsat olmadı bir türlü, daha önemli sorunlarım vardı o sırada. Sonra, dün bir kadın durakta gelip saçımın rengini çok beğendiğini, arkadan çok güzel göründüğünü(!) söyledi akabinde rüyam aklıma geldi. Ama ben o renk boyatıcam galiba saçımı. Rüyamdaki kızın saçı gibi, olmadı ona yakın bir şeyler...

LA REİNE MARGOT

2008-05-26T14:45:00.008+05:00

Kraliçe Margot'u birkaç sene evvel izledim. Aklımın bir köşesinde dvd'sini alma fikri hep vardı. Fakat filme hiç rastlamadım, özel bir arayış içine girdim mi? Yok onu da yapmadım galiba. Fakaaatt hoş bir tesadüftür ki "Home Video" dergisi bu ay Margot'u veriyormuş, kaçırmadım tabi.

Bir dişi olarak, Vincent Perez'in güzelliği değildi beni cezbeden. Tüm yakışıklı oyuncuların mutlak kaderi "aslında oyunculuğunda iş yok saf görüntü" yorumunu onun için yapamayız elbet, üstelik güzel de iş çıkartmış ama... Ama derdim onunla değil benim. Derdim, Jean-Hugues Anglade.

Ben onun için söyleyecek söz bulamam. O ne büyük bir adamdır! Dizlerimin bağı çözüldü resmen! Her izleyişimde aynı şeyi hissedebilmem, tarifi yok bu duygunun. Dvd yi alırken bile "onun olduğu sahneleri başa sarar sarar izlerim" diye düşünüyordum. (deli değilim) Tüm planım, bir an evvel eve gidip filmi koymak, özellikle de kralın zehirlendiği bölüme geldikten sonra son nefesine kadar devam eden bölümü yüzmilyon kere izlemek izlemek izlemek...

Ancak işler tam da düşündüğüm gibi gitmedi o akşam eve resmen ölüm vardığından filmi izlemek yalan oldu.

Ertesi günü bekledim.

Ertesi gün geldi, akşamı bekledim. Nihayet akşam oldu. Filmi koydum. İzledim ve İŞTE BUDUR!

***

Betty Blue ve Nıkıta'dan hatırlıyorum kendisini. Nadide Fransız aktörlerinden biri.

Carlo Bruni Vincent Perez gibi bir adamla aşk yaşadıktan sonra Sarkozy'le ne işi var bilmiyorum. Ya da bundan bana ne?

GÜZEL GEÇEN PAZARTESİLER'DE OLABİLİYORMUŞ...

2008-05-20T13:27:00.007+05:00

Haftasonuyla birleşen 19 Mayıs tatilinden faydalanamayan biri olarak Cumartesi işyerinde Pazar, anneme haftalar önce verdiğim sözleri tutmaya çalışarak, Pzt. günü nihayet Barış'la bir araya gelebilip sohbet ederek geçti. Bir önceki İstanbul gezisinde bir araya gelemeyip üzüldüğüm kişidir kendisi...

***

Şüphe yok çok iyi vakit geçirdim. İstiklal'de buluşup, Barış'ın "demek füniküler buymuş" dediği uzay mekiğimsi şeye binip rampa aşağı giden kısacık yolu tamamladık. Kabataş- Sultanahmet-Çemberlitaş çay molası, ilk başlarda bize yüz vermeyen kibirli bir kedi, ta ki canı sıkılınca yanımıza sokulup uyuklamaları, onu sevmemize müsaade etmesi (yalnızca o istediği için tabi) biraz kedi sohbeti... Beyazıt-Unkapanı- Eminönü... İstanbul'a gelmeden önce "kilometrelerce pedal çeviriyorum ben, kolay kolay yorulmam" derken ne kadar haklı olduğuna şahit oluyorum çünkü o hiç yorulmuyor. Arada beyhude "yoruldun mu?" diye sorularım. En çabuk ben yoruluyorum ya da güneşten en çok ben rahatsız oluyorum. Oturuyoruz, bir şeyler yiyoruz sonra vapurla Kadıköy, Piraye Cafe, yan masada insanın beyninde çınlayan bir sesle telefonda konuşan kızıl bayanın ruh hali ve iş yaşamındaki rolü üzerine fikir yürütmelerimiz :)

***

Beklediğim gibi buldum, hoş sohbet, içten, neyse o...

Çok objektif hatta ondan bu kadar objektif yorumlar beklemiyordum açıkçası. Her sözünü çok iyi dinledim, öğrenilecek şeyler var.

***

Blog, Barış'la tanışmama vesile olarak, ilk kez iyi bir şey yaptı.

İşte boşa geçmeyen bir tatil günü.

SERZENİŞ

2008-05-12T18:14:00.008+05:00

Pazar sabahı kahvaltıya ablamlar geldi (abla+enişte) O hep çok mağrifetli sıcak poğaçalar, browni ve annemin çok sevdiği marmelatlı kurabiyelerinden de getirmiş yanında. Anneler gününü kutladık. Kutladık derken, işte hediye verme merasimi ve beraber geçirilen saatler... Allahım!Ben asla onun gibi becerikli, evini, işini bir arada müthiş bir uyumla sektesiz götüremem gibi geliyor. Gibi geliyor fazla naif oldu... Kimi kandırıyorum ki BECEREMEM! Eksik olmasın ben kaşlarımı küçük emrah gibi çatmış sızlanıyor, bir yandan da kekten kocaman bir parçayı ağzıma tıkıştırıyorken o benden ümitli olduğunu söylüyordu. İnanmalımıyım? Bana acımış olabilir...

Ama isterdim yani pastalar, börekler yapayım insanlar "Allahım bu ne lezzet, böylesini hiçbir yerde yemedim" desin. Çok zor. Ben en fazla geçenlerde bitemeyen bir kekim vardı onu parçalara bölüp üzerine dr. oetker'in pudingini dökerek israfı engelleyebilirim... Ve sanki bunu bir tek ben yapıyormuşum da müthiş bir buluşmuş gibi her yerde anlatabilirim.

***

MUTLUYUM

2008-05-08T11:02:00.003+05:00

Sevgili M'nin kilometrelerce uzakta adı gidi "Irak" olan bir yerde Charlie Chaplin filmlerinden ve hayatının anlatıldığı belgeselden oluşan bir DVD bulduğunu söylediğinde nasıl hissediyorsam şimdi de öyleyim.

Coşkuluyum.

***

Mephisto'yu çok sevdiğimi söylemişmiydim?

2005 senesinde bir bankta otururken kucağıma atlayan tek gözlü kediyi yine aynı yerde gördüm, hiç değişmemiş çok sağlıklı görünüyor :) Bahçede kedileri besliyorum diye annemle papaz oluyoruz ama buna değer :) Çok tatlılar.

Filtre kahvenin yanında kağıt helva pek güzel gidiyomuş. Dün yaptım bu keşfi.

***Sevgiler***

ALTIN ORAN

2008-05-03T11:11:00.004+05:00

***

Sarkozy, işçileri SARAYDA ağırladı

EBE-SOBE

2008-04-29T10:45:00.009+05:00

Kitap deyince aklıma ilk gelen ilkokul da ki sınıf kütüphanemiz (gerçekten güzeldi) ve öğrencilerin her nedense bir türlü alınmadığı yine ilkokul da ki ana kütüphanemizdi. (Benim için hep büyük bir sır perdesi olarak kalacak..)

Daha sonra aklıma gelen ise kitaplara büyük bir aşkla bağlı olan ablamdır. Okumak, onun hayatının önceliklerinden bu kesin.

***

Bana ilk alınan kitaplar sanırım annemin kuzeninden olsa gerek. Şevket abiyi çok severdim, her gelişinde Ayşegül serisinden bir kitap getirir, içine benim için birşeyler yazardı. Kendimi özel hissederdim. Ciddiye alınıyordum karşımda ki insan benimle yaşıtı gibi konuşuyordu, bu bir çocuk için çok anlamlı ve unutulmazdır. Hâlâ bana kitap hediye edilmesi beni çok mutlu eder, özellikle de hediye eden tarafından ilk sayfaya yazılan not beni yine çocukluğumda ki gibi hissettirir.

***

Gidip kendi kendime satın aldığım ilk kitap "Çocuk Kalbi" romanı. Yetişkin bir kız olduğumda aldığım ilk kitap, bir sahafçıda bulduğum eski bir Aziz Nesin eseri. Kendi paramı kazanıp da aldığım ilk kitap sanırım Ahmet Ümit'inkiler olmalı.

***

Kitabı uzatmayı sevmem, kendimi konunun için de, etkisini hissedebilmem adına kitabı mümkün olan en kısa zamanda bitirmek gerektiğini düşünürüm. İçime sindirerek okurum, sayfaları bozmak istemediğimden beğendiğim cümleleri
bu güzel defterime not alırım, bazen bir cümle beni

öyle etkiler ki kitabı bırakır bir süre böylesine bir cümlenin nasıl bir yaşanmışlıkla çıkabildiğini sorgularım.

Düşüncelerimi etkileyen, beni ben yapan bir çok kitap okumuş olabilirim. Kar Kokusu bunlardan biri olabilir meselâ, ama yine de tek bir kitap ismi verip öncesi-sonrası olarak hayatımı ikiye bölebileceğim bir eser olduğunu söylersem, bu hayran kaldığım diğer kitaplara haksızlık olur.

***

Yakup Kadri Karaosmanoğlu'nun Yaban'ına çok anlamlar yüklerim. Onun yeri çok başkadır benim için.

Üzücü Not:

Aslında çok üzücü olaylar oldu, moralimiz bozuk
Canım M kuzenini kötü bir kaza sonucu kaybetti, geride bir eş, 7 yaşında küçücük bir kız çocuğu kaldı…
Genç ölümler en acısı değil mi?
(Ben 7 yaşındayken de halam vefat etmişti, arkasında minicik oğlunu bırakıp, kanser illetine yenilmişti. Bir gün önce gülümseyerek gitmişti üstelik hastaneye, el sallamıştık arkasından. Oğlu onu hiç tanıyamadı…)
Bütün aile çok üzüldük olanlara, Allahtan rahmet, geride kalanlara baş sağlığı en en çok da eşine ve o küçük kıza sabır diliyoruz.
Aslında ölüm diye bir şey yok, başka bir yerde hayat devam ediyor buna inancım sonsuz.

********

2008-04-19T11:53:00.009+05:00

Burcu bana çok planlı programlı olduğumu söyledi, bu özelliğime çok özeniyormuş, kendisi bir türlü bunu becerememesinden dolayı sıkıntıya giriyormuş. Ben program yapıp ona uyabiliyormuşum, gevşek davranmıyormuşum "Böyle mi düşünüyorsun?" dedim. Bir de bunu anneme söylese ya.

Tabi o çok başka konularda, belki annemin zaten önemsemeyeceği açılardan ele alıyor konuyu haksız sayılmaz. Yani düzen-tertip değil bahsettiği. Ben onu anladım. Ama benim ertelediğim şeyler yok mu?

Aylardır pikap iğnesi alacağım güya...
Önce doğru iğneyi bulmanın hiç de kolay olmadığını öğreniyorum, sonra uzun uğraşlar sonrası alacağım yeri buluyorum Galatasaray'da bir dükkan. Tek yapmam gereken oraya gitmek, olay bu ama o kadar yolum düştü uğradım mı? Tabi ki hayııır.
Fakat radyosu bana enfes müzikler dinletiyor Varşova, Belgrad, Jerusalem, Telaviv, Rodos Adası... ve daha bir sürü yere gidiyorum. Hiç bilmediğim dillerde haber programları dinliyor, anlıyormuş gibi sesini açıyorum.
Ve bu bana nasıl bir mutluluk veriyor tarif edemem.

Birden bire ısınan havalar...

Ancak genellikle gri

Bugün önceki günlere nazaran daha bir güneşli gibi.

Lütfen böyle devam etsin.

Şu sıralar boğaz florası belasıyla uğraşıyorum, kocaman pembe bir antibiyotiği yutma seansları düzenliyorum...

Kahve yasak aslında, ama gerçekten kahve içtiğimde daha iyi oluyor sanki. Zaten gereken özeni gösterdikçe daha bir şımarıyor, iyileşmek bilmiyor. En sertinden kahveleri hak etti artık.

Dün, saç ve cilt analizim yapıldı saç oranım normalin üzerinde çıktı, saç kalınlığım da idealmiş (oleyy) saç derim yağlıymış, bütün kullandığım ürünleri değiştirdim.

Saçlar önemli.

LA HAVLE...

2008-04-19T10:56:00.008+05:00

Abdullah Öcalan Ermeniymiş...

Canlı bombaların hepsi farklı yerlerden toplanan ölümcül hastalarmış. Teröristler diyorlarmış ki; "Al şu 300.000 $'ı (!) ailenin hayatı kurtulsun" Zaten bu ölümcül hastaların hiç biri de müslüman değilmiş, kabul ediveriyorlarmış işte. Zira müslüman müslümanı öldürmezmiş, hap da alsa, uyuşturucu da kullansa bunu yapamazmış, imkansızmış ...

***

Bunları zırvalayan otobüste arkamda oturan, cümlelerinin sonunu "bilader" diye bitiren, toplumumuzun için de yetişip, tabiri caizse kazık kadar olmuş genç bir insan evladı. Yanında ki akranını sonsuz bilgi havuzundan faydalandırıyor, o da halinden pek bir memnun can kulağıyla arkadaşını dinliyor ve o ne derse kafasını emme basma tulumba gibi sallıyor. Koca sesiyle otobüse adeta vaaz veren bu gencin etki alanına girmişiz bütün otobüs ahalisi. Mesela yanında ki ne soruyor ; "Sen hiç gördün mü müslümanın müslümanı öldürdüğünü bilader?" Bütün gözler aynı anda soru yöneltilen pasif, sarı benizli gence yöneliyor, o da vakit kaybetmeden yüzüne abartılı bir şaşalama ifadesi bürüyerek cevap veriyor "Yoook abi"

***

Sohbet tamamen çok konuşan, geveze gencin komutasında ilerliyor, o konudan konuya atlıyor, Kurtlar Vadisi'nin aslında ne kadar yararlı bir dizi olduğunu söylüyor, halkı uyandırdığını zaten bu nedenle de bazı kesimlerce istenmediğini... Bir ara trafik sıkışıyor, bilader bu kez de otomobil sektörüne el atıyor, yan şeritte ki araçları inceliyor, hangi otomobilin parçaları aslen nerede üretiliyor, yaktığı km. ne / ne kadar benzin harcıyor? Biz hepsini ondan öğreniyor, her alanda bilgi aynı bünye içinde nasıl oluyor da toplanabiliyor gıpta ediyoruz.

***

Sokak tiyatrosu izlediğimi farz etmek istedim.

Evet.

Rol icabıydı bütün bunlar, öyle olmalıydı.

Bir kere komikti,

Çok komikti...

ÖZETLE

2008-03-24T15:42:00.006+05:00

Kanyon'dan hoşlanmıyorum

D&R' dan da haz almıyorum. Evlerinin önü boyalı parçasının cover halini duyduğum an kaçıyorum, evet onu da sevemedim ben bir türlü. Ancak D&R'a hitap eden bir parça olması dolayısıyla iki kere üst üste müşterilere dinletmelerinde bir sakınca görmemelerine kızamıyorum bile, nihayetinde işimiz düşmüştü bu mağazaya ve misafir umduğu değil bulduğuyla yetinmesini bilmeliydi. "Duymazdan gel" dedim dişlerimi sıkarken, "sadece filmlere konsantre ol!" Burcu sıkı bir liste hazırlamış, çok bilinçli bir sinema severi yetişiyor ne güzel. Onun filmlerini seçtik pür dikkat. Bir sonra ki sefere alınacak filmleri de belirledikten ve en sonunda french press'ime de kavuştuktan sonra eve yollanabildik. Yemek yiyelim, film izleyelim derken kendimi yatağa nasıl attığımı bilemedim.

Uyuşuk bir hafta geçirmem dilerim...

***

Özbek ve Uygur müziklerinin yer aldığı bir albüm almak istiyorum, henüz araştırmadım ama çok yakın zaman da almalıyım, kafama koydum bir kere... Perküsyon performansı gibi bir şey de olabilir, Beyoğlu'n da bulabilirim zannedersem.

***

Bazı arkadaşlarınızla çok sık görüşemesenizde sizi öyle iyi tanırlar ki; bir öğleden sonra sahip olabileceğiniz en sıkı albümlerden bir kolaj hazırlayıp size hediye edebilirler. Sevdiğiniz vokallerin, grupların muhteşem albümlerinden harikulade bir karma! Msn'de, telefonda, yüz yüze geldiğimde sürekli sürekli teşekkür ediyorum bu ince davranış için, öyle ki bıktı artık "yaa tamam mühim bir şey değil" diyerek konuyu kapatıyor. Eş dost iyidir :)

***

Nisan'a şurda ne kaldı?

ALAKASIZ KONULAR

2008-03-21T13:06:00.011+05:00

İm Juli ne kadar güzeldi. Bunca zaman niçin izlememişim, hep ertelemişim...

"Aşkım, kilometrelerce yol kat ettim nehirleri geçip, dağları aştım
Hüsrana uğradım ve ızdırap çektim
Nefsime karşı koydum ve güneşi takip ettim
Böylece senin önünde duruyorum
Ve sana 'seni seviyorum' diyorum."

Fatih Akın'ı beğeniyorum fakat itiraf etmeliyim ki Temmuzda'yı izleme nedenim Moritz Bleibtreu'dan başkası değildir. Tüm filmlerine sahip olmak gibi bir amacım var. Oyunculuğu çok akılda kalıcı, hayranlık uyandırıyor, oynadığı rolle ilgili bir şey değil bu tamamen kendisiyle ilgili. Run Lola Run' da sürekli onun göründüğü sahneleri bekledik belki, belki Temel Parçacıklar'ı hala unutmadık... Hiç şüphe yok ki gördüğüm en güzel ağlayan erkek (bkz. ağlama fetişisti) ve karakteri öyle güzel ifade ediyor ki, Alman filmlerinde görmeye alıştığımız bir yüz olmasına rağmen hiç yadırgamıyoruz, yüzü eskimiyor.

***

Gündemin hali fena, AKP'ye açılan kapatma davasından bir gün önce rüyamda devamlı emir kipiyle konuşan Sayın Erdoğan'ı gördüm. İştahla yemek yiyordu, bir yere yetişmesi gerekiyormuş da bir an önce karnını doyurması lazımmış gibi, sağlığı açısından zararlı olduğu için yasaklanan acı biber turşusunu kimse görmeden mideye indirişini izledim. Sabah öyle bir açlıkla uyandım siz tahmin edin... Günün devamında da bu olaylar cereyan etti, ben de neden acele ettiğini anlamış oldum.

BAŞLIKSIZ

2008-03-14T12:20:00.004+05:00

Bir yaz günü beyaz pantolon ve açık renk gömlekle sağanak yağmurun altında kaldığım günden bu tarafa çok tedbirli bir insan oldum çıktım. Hayatımda yaptığım en uzun ve zor yürüyüş benim için, o beş dakikalık yolu katedebilmekti keskin bakışlarla...

Yok olmak istemiştim bugün hala o hissi hatırlayabilirim.

Sonra bende yağmurda ıslanmak fobiye dönüştü. Biraz bulut görsem alırdım yanıma şemsiyemi.

Dün unutmuşum. Eve dönerken ıslandım fakat sırılsıklam olmadım, güzeldi. En azından bacağımda incecik beyaz bir pantolon yoktu, gönül rahatlığıyla yoluma devam edebilirdim.

***

Eve ulaştım, kısa bir süre sonra elektrikler kesildi, hemen gelmesin istedim, mumları yaktım. Mecburan televizyon hayatımızdan çıkacaktı bir süre (bu harika olurdu) Sonuç olarak problem her neyse hemen çözüldü (belediye çalışıyor!) elektrikler geldi, mum ışığında akşam yemeği hayal oldu...

IVIR ZIVIR

2008-03-10T15:11:00.005+05:00

Belirsizlikten ne kadar kaçarsam kaçayım o gelip beni buluyor.
Ve sonunda anlıyorum ki belirsizlikten kaçamazsın. O kaçınılmazdır. Dahası, bu sandığım kadar kötü birşey değildir. Fazla garantici olmamak lazım.
Bu durumu kabullendiğimde omuzlarımda ki yük kalkıyor, ılık kahvemden bir yudum alıyorum ardından uzun bir "ohhh!" çekiyorum.
Şimdi, her sağlıklı insan gibi baharın gelişine sevinebilirim.

***

Yürüyorum, çopur yüzlü bir oğlan önümü kesip, elindeki gazeteyi burnuma sokarcasına uzaltıyor.

"Korkma!" diyerek hem de, hem de küstah gülüşünü gizlemeye gerek duymadan. Zihnim öyle dolu ki, bir çocuğa bir elindeki palavraya bakıyor, ellerimi cebimden çıkartmadan yürümeye devam ediyorum. Bacağında Dıesel pantolon ile yeterince inandırıcı olamıyorsun demeyi isterdim lâkin ağzımı açacak takatim yok. Dünyanın en kısa metrosuyla yolculuk yapmış olsam dahi halsizim. Sanırım, bahar yorgunluğu başladı bende.

Kolera Günlerinde Aşk'ı izledim. Tek söylemek istediğim çıktığımda yoğun bir şekilde Captain Black içmek istediğimdir. Bir de aşk gerçekten hastalık, çoook güzel bir hastalık.

LA VIE EN ROSE

2008-02-26T11:57:00.006+05:00

Oscar ödülleri sahiplerini buldu. İşin aslı

kimin ne aldığı umrumda değildi, ben tek bir kişi üzerine odaklanmıştım o da Marion Cotillard.

En İyi Aktris Oscar'ını bu muhteşem kadına vereceklerine inanıyordum. Çünkü filmi izlediyseniz bilirsiniz benim izlediğim, Edith Piaf'ın kanlı canlı haliydi. Yürümesiyle, konuşmasıyla,ağlamasıyla,bakışlarıyla, yaşlanmasıyla Edith Piaf'ın ta kendisiydi izlediğim ve buna rağmen tutup Cate Blanchett alsaydı bu ödülü çok da bir şey fark etmezdi, biz zaten filmi izlediğimiz an tutuşturmuştuk Oscar'ı sahibinin eline.

"Cesaretin Var mı Aşka?" (Jeux d'enfants) isimli filminde yörüngesine girdiğim bu hoş kadının (bir insan bu kadar mı güzel ağlardı) '1960'dan bu yana Oscar alan ilk Fransız oyuncu' unvanını sırtlanması da ayrı bir güzellik.

Güzel işlerinin devamını bekliyoruz, biz hayranları olarak her daim takipçisiyiz. Böyle büyüleyici oyunculuklar görmeye ihtiyacımız var.

AİLE ABLASI

2008-02-25T14:40:00.004+05:00

Birbuçuk hafta boyunca kusana kadar türkpopu dinlemeye mecbur bırakılmaktan ötürü geçirdiğim beyin kasılmaları/ spazmlar nedeniyle bünyemde oluşan tarifi mümkünatsız tahribatın ardından BİR HAFTALIK TATİLİM NE GÜZELDİ!

Dinlemeye dinlemeye türkpopu denen şeyin ne müstekreh bir acı olduğunu unutmuşum. Oysa türkpopu nasılda hemen zihne yerleşen ve maalesef unutulamayandır.

***

Sabah evden çıkmış durağa doğru ilerlerken sevgili komşumuz Çiçek Abla ile karşılaştım işe gidiyordu.

"Ay ay ne güzel şapka o öyle" diyerek selamladı beni (sabah sabah bu ne neşe?) günaydınlaştık

-Şapkanı annen mi ördü?

- Yok, ben aldım

- Hıı. Çok güzelmiş Banucum. (Gülümsemeler, teşekkür etmeler)

- Anneciğin nasıl? (Her sabah bile görsem bu soru sorulur)

- Annem Ankara'da, Dedem rahatsızlandı ne zaman döner bilmiyorum.

Dedemin rahatsızlığı üzerine konuştuk biraz, geçmiş olsun dileklerini bildirdi, benim otobüs geldi bu arada vedalaşırken bir şeye ihtiyacım olursa ve ne zaman istersem onu arayabileceğimi de ekledi.

Evde annemin olmaması çok tuhaf bir duygu benim için. Gideli henüz 3 gün olmasına rağmen haftalardır Ankara'daymış gibi hissediyorum. Sanırım bunun nedeni dönüş tarihinin belli olmaması...

Dün Burcu'yla alışveriş yaptık, akşam güzel bir masa hazırladık. Yemekten sonra annemin yaptığı gibi "Seni bugün hiç soru çözerken görmedim" ya da "Bugün kaç soru çözdün?" gibi sorularla sıkboğaz ederek var olan boşluğu doldurmaya çalışıyorum ki otorite her şekilde varlığını hissettirsin...

***

Annem sık sık arayıp yokluyor, bir de şu cümle; "ben zaten çocuklarıma çok güvenirim" alttan alta bir sorumluluk yükleme şekli "ben güven veriyorum, sorumluluklarım var" bilinciyle akşama çorba yapmayı düşünüyorum.

***Sevgiler***

MİMLENDİM

2008-02-07T14:38:00.001+05:00

Biraz biraz nefes almaya başladığım şu günlerde Sevgili Kazuo'nun beni mimlediğini gördüm.
Zihnimi dağıtmak için güzel bir fırsat. Başlıyorum

***

Olmasını İstediğim Mantıklı Şeyler: Haberleri izlerken beynim bir mengeneye sıkıştırılmasın, lokmalar boğazıma dizilmesin istiyorum.

***

Olmasını İstediğim Mantıksız Şeyler: Başrolü Marilyn Manson ile paylaştığım bir korku filminde oynamak. Film Fransız yapımı olmalı, Fransızca konuşmalıyız ve konu XIX. yüzyılda geçmeli.

***

Bir Daha Dünyaya Gelirsem: İzlediğim, yörüklerin hayatları ile ilgili belgeselden sonra şöyle demiştim, "Bir daha dünyaya gelirsem yörük olmak isterdim" :)

***

Erfe, İstanblue ve Barış sizleri mimliyorum ben de. Bir "mim" yazısı bekliyorum sizden.

SEVGİLER

"VAR MISIN? YOK MUSUN?"

2008-02-05T11:55:00.000+05:00

Herşeyi gözden geçirdiğim bir dönem
Bütün aldığım kararları sorgulamaya başladım ki; BU KORKUNÇ BİR ŞEYDİR ASLINDA!
Sonucu ürkütücü olmasa...
Hangi kutuyu çekmem gerektiğini bilmiyorum...

KAHVE FALI KÂBUSU

2008-01-23T14:36:00.000+05:00

Türk Kahvesi hayatımın elzemlerinden.

Maksat muhabbet olsun diye fal da bakarım. Bu benim açımdan hiç de iyi bir şey değildir.

Çünkü falı gerçekleşen bunu başkasına anlatır, o gider bir başkasına... Böyle durumlarda bütün ailenin toplandığı ortamlara benim hiç girmemem en güzelidir.

Kahveler kaynatılır, herkes birbiriyle yarışa girer "önce fincanı ben kapatmalıyım ki rahat kafayla ilk bana baksın" cümlesini zihinlerinden okurum. Herkese sırayla bakarım, tabi atar tutarım ama nedense "aaa gerçekten de bildiii" yi duyarım, rahatlatıcı şeyler söylerim ziyadesiyle aynı gün içinde iki kere fal bakmamı isteyen densizler çıkabilir.

Çekirdek aile içinde gerçekleştirdiğim bu aktivitenin geniş aileye taşınmasını hiç bir zaman istemedim.. "Hayır ben hiç anlamıyorum", "tallahi bilmiyorum" da desem, elbette onların dediği oluyor, kimse kırılmasın diye herkese bir- iki laf ediyorum. "Aaa hemen de bittiler" mi istersiniz, "Ya ama ona daha çok şey söyledinler" mi istersiniz türlü türlü tepkiler karşısında sabırla, benim de zaten 'çok iyi fal bakarım' gibi bir iddiamın olmadığını belirtirim.

Bu durumdan ne denli sıkıldığımı bilen annem; "Bundan böyle fal falan bakmıyorsun kimseye. Bana da" dedi.

"Neden bakmıyorsun diye sorarlarsa?" (görüyorsunuz ki bende ödleklik tavan yapmış)

"Fal baktıktan sonra kötü rüyalar görüyorum dersin"

Fal baktıktan sonra kötü rüyalar görmüyorum ama zaman zaman gördüğüm kötü rüyaların faturasını pekâlâ kahve falına çıkartabilirim :)

***

Böylece, blog yazarının bir sorunu daha validesi tarafından bertaraf edilmiş oldu. (mutlu son)

NAZIM HİKMET SERGİSİ

2008-01-21T15:27:00.000+05:00

Serginin yapılacağını duyduğumda mutluluktan uçmuş, yanımda benimle beraber iştirak edecek birilerini arar olmuştum ve lâkin kardeşimle gittik. Yapı Kredi Kültür Merkezi Sermet Çifter Salonu'nda açılan Nazım Hikmet sergisinden bahsediyorum evet. Bu sergi kendisinin ilgisini çekmesede hemen karşısında ki "Frigler" sergisini görünce gözleri parladı iki kişi aynı anda mutlu olduk.
Seviyorsanız Nazım Hikmet'i o güzel el yazmalarını, notlarını, karalamalarını, özenli dönem kıyafetlerini görmek isterseniz gitmelisiniz.

Ve hep Nazım Hikmet deyince aklıma Kuvay-i Milliye Destanı gelir, ben hiç bir şeyden belki bu kadar etkilenmedim, hatta belki onun hiç bir şiiri beni böyle sarsmadı. AKM'de sahnelenen oyunu da bir harikaydı...

***

Serginin adı da çok hoş "Bu Hasret Bizim/Kişisel Eşyalarıyla ve Özel Belgeleriyle Moskova`daki Nazım Hikmet"

KAR... KAR... KAR...

2008-01-07T11:46:00.000+05:00

Hiç özlememişim kar yağarken izlemeyi. Hatta ilk gün yağan karın ayaklar altında hissedilmesi, o yumuşaklık... Yok. Ben hiç özlememişim bundan eminim.

Haber bültenlerinde bile "beyaz felaket" olarak adlandırılan bu doğa olayına ne diye öfkeleniyorum ki?

Ben karda yürürken mutsuz olanlardanım, bunu aşmam gerek. Üzüntüden kendimi kaybediyorum.

Kendimi yolu kapatan iki sokak köpeğine dönüp "geçebilir miyim?" diye sorarken buluyorum. Köpeklerden biri bana yaklaşıyor, sonra diğeri... Hah! diyorum siz de geldiniz tam oldu! Sinirle uzun uzun gülüyorum, iki köpek de boyunlarını sağa kırmış saf saf bana bakıyorlar.

Farkediyorum ki sabahın o saatinde tek gülen deli ben değilim. Az ilerde bir taksici bana eşlik ediyor ve diyor ki;

"Siz onlara baktığınız için yanınıza geldiler. Hiç ilgilenmeyin geçin. Bir şey yapmazlar."

Geçip gidiyorum ben de. Köpeklerin ilgisi çoktan taksiciye kaymış zaten...

Karla ilgili sevinçli, gülücüklü ünlemlerle biten sözcüklere tahammül edemez olmak!

M'nin "İstanbul'da kar yağıyormuş :)" cümlesinde ki mutluluk tınıları (bu kara özlem duyan bir adamın vermiş olduğu tepkiydi sadece) ve benim msn üzerinden gönderdiğim bed dalgalara karşılık beni "Kanada da Yaşayan Bir Türk'ün Günlüğü" hikayesiyle özdeşleştirmesi!

***

Haleti ruhiyem daha iyi özetlenemezdi. Bir kaç sene öncesine kadar kar yağsın diye dualar ederdim, yağdığında dünyalar benim olurdu...

MÜSTEKREH GECE!

2008-01-03T12:24:00.000+05:00

Yılbaşı gecesi yaşanan trajediyi sanırım herkes izlemiştir. Her yıl aynı mevzu,
Taksim faciası!

Biz ülke olarak defoluyuz biraz. Defo her yerimize bulaşmış.
Türk milletinde yanlış olmaz, o ne yapıyorsa bir bildiği vardır, ne yapsa doğrudur zihniyetine,
o saatte, oralara giderlerse elbet başlarına bu işler gelir, hakediyorlar diye düşünebilen, düşünmekle kalmayıp bunu belirtmeyi matah bir şey zannedenlere kan kusuyorum.

Bu iğrençlik, kepazelik kezlerce yaşandı. Belli bir saatten sonra yeteri kadar güvenli olmayan güzide semtimiz Taksim, bir yığın turistin uğrak yeri olmasına, yeni yıl nedeniyle kalabalık olacağı ayan beyan belli olmasına rağmen “güvenlik” adına görebildiğim tek şey açık olan eczane idi. Sevgili eczane sahibi,Türkpolisinin yapması gereken şeyi yaptı ve turistlerin güvenliğini sağladı. Daha sonra atak, gözü pek Türkpolisi geldi ve kafası iyi tacizci kalabalığı tamam olay bitmiştir!? !? diyerek uzaklaştıramadı.

Evet, bunu dahi yapamadı. Nasıl ama?

Sayın Cerrah, Şansal Büyüka’yı azarlayadururken, polisimiz de bir taraftan tacizcilere karşı almış olduğu normal ötesi güvenlik önlemleri ile dudak uçuklatıyor.

Emniyet tam tekmil çabalıyor…

08!

2007-12-31T15:22:00.000+05:00

İçim de, 2008'e karşı büyük bir sevgi var. Evet!
Sempatik, sevimli...
Birkaç saat sonra gireceğimiz yeni yılı çevremde ki çoğu kimse gibi hevesle bekliyorum.
Benimkisi batıl inançlarla paralel olarak çift rakam sendromu.
Yazılışı, okunuşu, görünüşü hereşeyi güzel bence 2008'in.
Ümit ederim, kendisine hissettiğim sıcakkanlı, dostane duygular boşa çıkmaz, 2008'e veda edip 2009'a girerken "ne güzel seneydi" diyebilirim/diyebiliriz.
Zira 2007'e girerken gerilmiştim biraz. 7 PEK SEVDİĞİM BİR RAKAM DEĞİLDİR.

2007 tuhaf bir seneydi zaten. Bir sürü kararlar alıp sonra onlardan vazgeçtim. Şimdi iyi ki öyle yapmışım diyorum. Kendime hiç bir sene bu kadar çok kızmamıştım mesela.

Sonra uzlaştım kendimle...
Kötü bir iz bırakmadı bu sene bende. İnsanları biraz daha tanıdım, öyle hemen herkes için "süper bir insan" dememem gerektiğini, insanları tanımak için biraz zaman geçmesi gerektiğini anladım. İyi oldu.

***

Unutulmaz mutluluklar yaşadım.
Kusursuz anlarım oldu.
Hayatımın elzemlerinden emin oldum. Bir kez daha şükrettim.

***

Yeni sene de tam performans bekliyorum.
Sağlık, huzur, aşk, mutluluk, sevdiklerimizle beraber olabilmek ve hep beraber gülebilmek keyifle...

ŞİZOFRENİ

2007-12-27T19:45:00.000+05:00

Şizofrenik sanatçı,
Şizofrenik şarkı sözü yazarı,
Şizofrenik oyuncu,
Bunlar, benim kulağıma son derece karizmatik gelen tamlamalardı.
Örneğin; Cedric Bixler Zavala için de şizofrenik şarkı sözü yazarı/sanatçı derler ki ben kendisini bir hayli severim.
Ancak şizofren/şizofreni hiç de öyle “karizmatik” bulunacak bir durum değilmiş bunu geçen sene yakın bir arkadaşımın abisinin başına geldiğinde anladım.

***

Bir süredir için de söylemeye çalıştığı iç sıkıntısını yanlış anlarım, ona farklı bir gözle bakarım korkusuyla, taaa ki Midas’ın kulaklarını gören berber misali ıstırap çekmeye başlayana dek huzursuzca beklemiş sonra birden patlayıvermişti.
Abisinin çok garip davranmaya başladığını, tuhaf şeyler anlattığını söylerken onun şizofreni ya da her hangi bir ruh hastalığı olduğunu bilmiyordu. Tuhaf giden bir şeyler vardı ama ne? Hiç kimse, bilhassa aileler konduramazlar çocuklarına/kardeşlerine böyle hastalıkları, grip değil ki bu.
O zamanlar abisi ne anlatsa bana gelip aynen aktarıyordu ve gerçekten o kadar tuhaf kurgulardı ki anlattıkları, Türkiye’de ki sinema senaryosu sıkıntısını bir çırpıda silip süpürecek cinsten akla hayale gelmeyecek ama bir o kadar da “gerçek” olma ihtimalini düşündürecek “ya bir dakika! yoksa doğru mu söylüyor?” dedirtecek kadar zekice anlatılan hikâyeler.
İyi eğitim görmüş, ailesi tarafından hep çok sevilmiş, hiç para sıkıntısı çekmemiş, hayatının hiçbir evresinde şiddet görmemiş ,gayet lekesiz yetişmiş bir gencin başına bütün bunlar nasıl gelmişti anlayamamıştık.
Şizofreni tanısını ilk dakika da koymuştu doktor. Tedavi görmesi gerekiyordu, hemen başlanılmalıydı ancak nasıl olacaktı ki? Zavallı hiç kimseye güvenmiyordu, dinlenildiğini düşündüğü için telefon dahi kullanamaz haldeydi. Hatta, evden adımını atarsa tek kurşunla işi bitirileceğinden (!) dışarı çıkmayı reddediyor, evinde dinleme cihazı bulmak için bütün her yeri talan edebiliyordu.
Herkesten ve her şeyden şüphe etmek çok tehlikeli, çünkü bu durumda kendi yaşamında tehdit unsuru olarak gördüğü bir insana zarar verme, öldürme ihtimali dahi olabiliyormuş.

Arkadaşımın abisinin hastalık evrimi sinir kısmını çabuk geçerek şiddetli korkuya dönüşmüştü. Banyo dahi etmeye korkuyordu, “suya girmekten korkuyorum demiş” kardeşine, bana bunları gözleri dolarak anlatan arkadaşımın acısını yürekten paylaşmamak elde değildi. Bu o kadar acı bir durum ki, gencecik bir insan göz göre göre eriyip bitiyor. Ben, kendisini çok yakından olmasa da tanıyordum ve anlatılanlara inanamıyordum.
Sonunda kliniğe yatırdılar. Ailesine, onu zorla kliniğe yatırdıklarını söyleyip, “siz bence kendinizi de tedavi ettirin, toplu olunca indirim de yaparlar” diyerek görüşmeyi bir süre reddetmişti. Nihayet ailesi ile görüşmeye razı geldiğinde, savaşı kaybetmiş yorgun cengâver haliyle haklı olduklarını, hastalığını kabul ettiğini ve tedavisine evinde devam etmek istediğini söyledi. Doktorlarla konuşuldu, bir süre hareketleri izlenildi, onlar yalan söylemediğine emin olduktan sonra çıktı ve tedavisini gerçekten de hiç aksattırmadan devam etti. İlaçlarının sayıları ve dozajları giderek düştü. Kontroller seyrekleşti, resmen sağlığına kavuştu. Bütün o deli saçması şeyleri yapmaya nasıl bir anda başladıysa bir çabuk da toparlandı. Doktorlar, bu kadar hızlı iyileşme gösteren pek az hastaları olduğunu söylediler, arkadaşım abisini geri kazandı. Erken teşhis ve hastanın durumunu kabullenip kendi isteğiyle tedavi görmesinin getirdiği bir mucizeydi bu.
Şimdi evli, bir çocuğu var, üstelik işinde yükseldi.
Hayatının hastalık öncesi ve sonrası diye ikiye ayrıldığını söylüyormuş. Aile için de öyle olsa gerek.

Doktor, şizofrenin kalıtımsal olarak geçen fiziksel bir hastalık olduğunu, muhakkak geçmişte aile de bu rahatsızlığı yaşayan birilerinin var olduğunu söylemiş. Anne/babadan çocuğa geçme ihtimali az ama anne/babadan toruna geçme ihtimali epey fazlaymış. Ve eklemiş “hastalarımı genellersem çok zeki olduklarını söyleyebilirim, deha hastalığı gibi…”

Fazlasıyla ürkütücü geliyor kulağa, ben ortalama bir zekâya sahip olmayı tercih ederim. İnsan ister istemez aile soyağacını çıkartıp geçmişte tuhaf davranışlarıyla nam salmış bir yakını olup olmadığını araştırıyor doğal olarak. Elden ne gelir, ninenin hastalığı geliyor sende sinsice ortaya çıkıyor, sonra uğraş dur.

Etrafımızda şizofreniler var, rahatsız olduklarını bilmeden yaşıyorlar, nedeni şiddetle kendini göstermiyor oluşu, hastasın ama farkında bile değilsin, fizyolojik tuhaf tepkiler, akıl dediğin tuhaf bir şey ve belki ben de şizofreniyim. Ninelerimde dedelerimde davranış bozukluğu gösteren kimse yok ama olsun. Allahım! Düşünmesi bile korkunç. Kırkına kadar kendini göstermiyorsa ortaya çıkmazmış. Sıkıyoruz dişimizi kırkımıza kadar.

***

Kabak tadı versin istemem ama yine Charlie Chaplin ile ilgili küçük bir şey söylemek istiyorum.

Kendisinin,

"Mizah, bizim hayatta kalma gücümüzü yükseltir ve aklımızı korur"

lafını çok seviyorum, bunun doğru olduğuna inanıyorum. Kendi annesi ve büyük annesi şizofreniydi ve derinlerde bir yerde kendinde göstermesinden korksa da buna teslim olmayacağını çok iyi biliyordu.

“Her şey kendi elimizde sevgi ve inançla mucizeler yaratabiliriz” gibisinden kelebekler uçuşan buram buram klişe bir bitiriş yapabilirim. Yapmıyorum.

“Allah akıl sağlığından etmesin” demek yazıyı bir nebze daha destekler nitelikte görünüyor.

CHARLİE CHAPLİN

2007-12-25T11:29:00.000+05:00

"Öldükten sonra cennete gidersem tanışmak istediklerim” listeme ilk sıralardan giriş yapan zat-ı muhterem. (O listede kimler yok ki?) Amerika’da göçmen olmayı, emperyalizmi kelâmsız tiye alabildi, gelen tepki/baskılara katiyen kulak asmadı, burnunun dikine gitti, para pul, sosyal statü gibi dünyevi göz boyamaların değiştiremediği, rüya ülke Amerika’dan kovulmuş / geri dönmesi için yalvartmış kahraman.
Günahıyla sevabıyla istisnasız sevdiğim/seveceğim.
Öyle ki kendisine karşı duyduğum saygının ucu bucağı yok.

Güldürürken kalbimde bıraktığı ince sızıyı seviyorum.

Ölüm yıldönümünde kendisini sevgi/saygı/hayranlıkla anıyorum.

HANDİKAP

2007-12-12T13:55:00.000+05:00

Yedi düvele haber saldım günlerce atkı öreceğim diye, ipi aldığım gün annem "ben örerim bunu sen şimdi ipi mundar edersin" diyerek hayallerimi bozguna uğrattı. Bu kadar rahat söylenmemeliydi bu, bütün özgüvenim gitti. Şişleri elime aldığım anda oluşan görüntüde ki estetikten kilometrelerce uzak halimin nedenini elbette solak olmama bağlıyorum, şimdilik aklıma daha iyisi gelmedi. Ertesi gün benim atkı bitmiş, kardeşin atkısına başlanılmış, bir sonra ki gün o da bitince, aşka gelinerek ablaya da bir adet başlanılmış idi. Hatta bunu da bitirince, kendisine, enişteme (ablamın eşi) ve sevgili kuzenim Aylin'e de birer adet atkı öreceğini söyleyen annem, örgü örerken stres attığını tekrar tekrar belirtirken, benim sinirlerimi bozduğunu farkedemiyordu.

***

Şimdi, bütün aile benim sayeme sıcacık bir kış geçirecek (!)

KAHVE CAMİASI

2007-12-08T12:38:00.000+05:00

İşlerim olması dolayısıyla mesainin benim için sadece ve de sadece öğlene kadar süreceğini bilmek harika bir duygu. Üstelik iş dediğin 1 saat için de hallolacak kadar kısa sürdüğü halde şefiniz size "Gelmene gerek yok" diyorsa, herhangi bir vicdan muhasebesine de girmenize gerek kalmadığından daha da bir özgür hissedersiniz kendinizi.

Ben de öyle rahattım. Beşiktaş'a gidip işlerimi hallettikten sonra Cevahir Alışveriş Merkezi'ne geçtim ablamı aradım, "Hemen geliyorum" dedi.

Tepe Home'da buluştuk. Kokulu mumlar arasında sarhoş olacak kadar gezindikten sonra, bir şeyler yedik.

Her karnı tok insan gibi biz de çay/kahve içme ihtiyacıyla nereye yönelelim diye düşünürken, ayaklarımız bizi elbette Kahve Dünyası'na götürdü. Muazzam kalabalık "Hiç yaklaşmayın size burada yer yok" diyordu. .

Gerçekten de ayakta boşalacak her hangi bir yere çöreklenmek isteyen öbek öbek gruplar vardı. Bu ne saçma bir durumdur. Düşünsenize, siz zaten çok zahmetler çekerek bulduğunuz koltuğunuza kurulmuş, kahvenizi yudumlurken, biraz ilerde keskin bakışlar sizin kalkmanızı bekliyor, gözlerini bir saniye ayrımıyor. Biliyor ki, ufak bir dalgınlıkla şimdiden sahiplendiği ve o an da "size ait" olan masayı kaptırabilir.

Akbabalar gibi insanların tepesinde dikileceğime ömür boyu kahve içmem çok daha iyi.

Fakat nasıl oduysa, ablam 2 kişilik bir masa bulup beni çağırdı. Artık bizde bir kurum, bir çalım kurulduk koltuklara ve şüphesiz kolay kolay da kalkmaya niyetimiz yoktu.

Ben, beyaz çikolatalı mocha

Bu masanın asıl sahibesi, keskin göz, şikâyetnâme erfe türk kahvesi, büyük umutlarla da royal cup söyledi. Türk Kahvesini beğenmediği gibi, gelen royal cup;

işte bu fotoğrafta göründüğü gibi saçma sapan bir şeydi, iki yanlara doğranmış çilek, muz, ortada çikolata bandıra bandıra ye beni! diyor. Dumur erfe, hayal kırıklığını "ulan sanki yatak odası fantezisi istedik, allahtan yan masadan falan demediler" serzenişleriyle belirtti ve aslında bunun istediği şey olmadığını, dondurmalı falan bir tabak gelmesi gerektiğini ekledi.

Ben halimden memnundum, yalana gerek yok, mocha iyiydi. Ablam meyveleri yerken Umut Sarıkaya esprileri yapmaktan geri kalmazken, bir yandan da ona hayalinde yaşattığı şeyi getiremeyen garsona söylenip "acaba bunu paket yaparlar mı?" diye sordu. Bu soruya gülerek cevap verdim verilecek en mantıklı karşılığın bu olduğunu düşünerek, çünkü şaka yapıyor olmalıydı.

Ama hayır, o gayet ciddi bu tuhaf aromalı çikolatanın pekâla da kek de kullanılabileceğini, zaten hiç dokunmadığımızı, zaten garsonun tarif ettiği şeyi getirmediğini, bunun bizim en doğal hakkımız olduğunu söyleyerek ciddiyetini ortaya koydu.

Hesabı istediğimizde belki de unutur, arada kaynar gider dediysem de yaklaşan garsona bunu paket yapabiliyor musunuz? diye sordu. Garson eliyle göstererek "bunu mu?" diye sorup emin olduktan sonra (eh yani!) bir başka garsona bu marifet isteyen görevi verdi.

Ve çıkarken, ongun duygular içerisinde gururluydu. Nasıl da bırakmamıştı o bir gıdım çikolatasını. Mis mis...

AKŞAMDAN BU YANA

2007-12-07T11:33:00.000+05:00

Dün akşam yağmur durmak bilmedi. Yağışları dört gözle bekledik, şimdi söylenmeye hiç hakkım yok biliyorum. İşten çıktım, durağa geldim saat 17:00. Ayça Şen başlamak üzere, bazı samimiyetsizliklerle, tutarsızlıklarla karşılaşsak da şu hayatta, en azından Radyo Eksen diye harika bir frekans olduğuna ve İstanbul'da yaşadığıma şükrediyorum. Durakta ıslanmak, azıcık da üşümek bile beni kızdırmıyor.

Aracım geldi, otobüs sıcacık. Arkalardan uzatılan 1 ytl. nin muavine ulaşması ve onun "eksik bu para, öğrenciysen pasonu da yollla" demesine karşılık ses seda çıkmayınca, yanımda ki adamın paranın üzerini tamamlaması ve içten gülümsemesi günüme damgasını vurdu. Oh be! dedim "böyle insanlar da var hayatta"

Eve giderken Tansaş'a girmeye karar verdim.

Şapkam + montumun şapkası haliyle yüzüm pek az seçiliyor + botlardan bile su damlıyor. Ucuz Amerikan filmlerinde bitip tükenmek bilmeyen yağmurlu gecelerden birinde karanlığın içinden ortaya çıkan seri katil imajımla yağmur suları damlata damlata Tansaş'ın temiz zeminini kirletmek üzere arsızca içeri süzüldüm. Dergi reyonundan kendime Elle, Uykusuz, Penguen, kardeşime Billboard, kapağında Britney Spears gördüğüm için Blue Jean aldım. Malum, kadının akıl sağlığını geri kazanabilmesi, edepli davranması, kilo verip hayata dönmesi için her şeyi yapabilecek bir potansiyele sahiptir kendisi. Aradığım yine bir başka dergiyi bulamadım, pes ettim, dergilere bakınmaktan boynum ağrımaya başladı, ortada soracak kimse yoktu ve sadece tek kasa çalışıyordu.

***

Radyoda Ayça Şen yine birilerini kekliyor, sesi minimuma getiriyorum, ihtiyacım olan son şey katil imajımı tamamlayacak histerik gülüşler, kikirdemeler.

***

Eve ulaştım, yemek yedim, dedemle beraber haberleri izledik, hükümeti çekiştirdik. Anneannem dedem için "bu kadar da hükümet düşmanı olunmaz ki" dedi. Çok güldüm, aklıma geldikçe gülüyorum hatta şu yazıyı yazarken dahi gülüyorum. Anneannem çok gergin kadındır çook. :) Neyse ki teraziyi dengelemek için bir iki iyi laf da söyledik ki onun da gönlü olsun dedem göz kırptı, muzır bir gülümsemeyle.

Sonra ben dergilere daldım ve planladığım saatte yatamadığım için sabah "bu gece erkenden yatıcam" tesellilerimle kalktım.

***

Bugün ıvır zıvır türevinde işlerim var dolayısıyla erken kaçabilirim, sonasında ablamı da ayartıp Kahve Dünyası'na gidebiliriz ve belki de makus (şapkalı u) talihimizi yenip, boş bir sandalyecik yahut koltuk kenarı bulabiliriz.

Nedir oranın hali öyle?

Altı üstü uyduruk bir kahve içmek için rezervasyon mu yaptırmalıyız?

Herneyse...

***

Bugün hava çok soğuk ve ben kendime atkı örmeyi çok istiyorum. Daha önce örgü örmemiş olmam ya da solak bir kimse olmam buna engel değil.

RÜYA

2007-12-06T11:25:00.000+05:00

Gece bir rüya gördüm. Zaten neredeyse her gece rüya görürüm.

Şöyleydi;

Sokakta dolaşırken izbe bir dükkân gördüm ve ne satıldığını merak edip içeri girdim. İçerde antika eşyalar, plâklar, takılar, dönem şapkaları ne ararsan var. İçimi huzur ve mutluluk kapladı ve bunu çok gerçekçi hissettim. Ben "kim bilir ne pahalıdır bunlar" diye düşünürken, yanıma siyah paltolu bir adam geldi

"50 Ytl" dedi.

50 ytl veriyorsun ve o da sana alabileceklerini söylüyor, çünkü hepsi çalıntı, bunu geç anlıyorum fakat o kadar güzeller ki adama o parayı veriyorum, bana alabileceklerim sıralanıyor daha sonra sedefli, ahşap bir kutu içinde 1 çift küpe, yüzük ve bir de broş getiriliyor hiç düşünmeden alıyorum. Adam siyah çöp poşetinin içine koyuyor kutuyu, kabaca sarıp sarmalayıp veriyor, kimseye bahsetmememi söylüyor, kafamı onaylayarak sallıyorum ve çıkıyorum.

Kanun dışı işler karıştırıyorum rüyamda. Oysa şöyle olmalıydı;

Ben bu dükkânı keşfedip, polise gitmeliydim, suçluları yakalatıp, kahraman olmalıydım.

Akşam ana haber bültenine konuk olup, olan biteni anlatmalıydım falan filan...

***

Rüya yorumlayıcılar bu işe ne der acaba?

Yoksa bende ciddi bir kanun dışı işlere sapma potansiyeli var da, zihnim beni uyarıyor mu?

Daha neler...

TİYATRO SEVGİSİ (!)

2007-12-04T13:00:00.000+05:00

Keşke yıllar önce varlığından haberdar olsaydım dediğim, sahibine derinden saygı duyduğum bir tiyatro salonunun irtibat numarasını bulup aradım. Aramakta ki amacım;

1) Oyunculuk dersleri ile ilgili bilgi almak (hayır oyuncu olmayı düşünmüyorum)

2) Şu an sahnelenen bir oyunları olup olmadığını öğrenmek.

***

Bir beyefendi açıyor telefonu, son derece tepkili daha ilk sorumda "öf nerden çıktı şimdi bu?" hallerinde, 5 tane internet adresimiz var hanımefendi oraya bakın diyor. Zaten oraya baktığımı telefon numaralarına da oradan ulaştığımı söylüyorum. Aradığım numara bu gibi sorulara yanıt verilsin diye, adreslerinde belirtilmiş ancak beyefendi daha çok "benim bu gibi işler için ayıracak vaktim yok, zaten hobi olarak telefona bakıyorum, aslında devrimciyim" havalarında o dakika da herkes devrimci ortada devrim yok sözü aklıma geliveriyor (Ferhan Şensoy- Kendi döneminde ki bir kısım yeşilçam oyuncuları için söylüyor)

Ve beyefendi ekliyor "eğer dünya görüşünüz bizimkiyle uyuyorsa gelin!"

(Aman ha! Yanlışlık olmasın!)
Konuşmanın gidişatından anlaşılıyor ki beyefendinin dünya görüşü dediği siyasi görüşüm
dünya görüşü = siyasi görüş gibi bir teori bulmuş kendince.

"Anlıyorum" diyorum ve kapatıyorum telefonu.

Yani, diyelim ki ben kendilerinin görüşleriyle taban tabana zıt bir kafa yapısına sahip olsam ve kapılarını çalsam bu mümkün değil demek ki. Oysa bu çok hoş bir şey olurdu, ancak mümkün görünmüyor maalesef, olsa da kabul görülmeyecek zaten. Tiyatro gibi evrensel bir sanat dalına böylesine saçma bir sınırlandırma getirmelerine, ve daha da önemlisi bunu bu kadar açık bir ifadeyle belirtmekte sakınca görmemelerine çok çok kızıyorum.

***

Biz kendimiz çalıp, kendimiz söylüyoruz diyor telefonun diğer ucunda ki ses aslında, sadece kendimiz için tiyatro yapıyor, tiyatroda kutuplaşma istiyoruz, egodan ne yapacağımızı şaşmış bir haldeyiz, hâlâ istiyorsan gel! demek istiyor. Oysa ben bu tiyatroyu zamanında hiç bir şekilde kimlik, dil, din, ırk, para pul ve siyasi düşünce gütmeden, bunları umursamadan sırf sanat için, tiyatro sevdası için neler yaptığını, ne şartlar altında çalıştıklarını biliyorum ve zaten bu nedenle sevinçle arıyor, sonra sanki hakaret edilmişcesine telefonu bir çabukta kapatıyorum.

***

Adını vermediğim tiyatronun sahibi benim ısrarla saygı duyduğum bir kimse, fakat bilmeli ki o telefonun başında ki her kimse aslında tiyatro sahibini temsil ediyor, yani hiç önemsemediği telefon konuşması aslında onun zihninde tasarlayamayacağı kadar önemli.

***

Bir şeyci olmaya meraklı olanlar için harika bir mekânmış meğer (cıyım, ciyim, cuyum) Derin sohbetler ederek ülkeyi de kurtarırlar şimdi. Üzerinden defalarca geçe geçe sığlaşmış sohbetler, at gözlüğüyle bakmak işte böyle oluyor. Ben doğruyum, o yanlış ah zavallı! Oysa senin savunduğun görüşün felsefesi bu değil ki! Olayın özünü bir yerlerde düşürdün, böyle değildin. Bence sen dostum, sen hiç ilerleme kaydedememiş ve büyük ihtimalle de edemeyecek olan yüzeyselliğin içinde debelenensin.

GELDİ&GİTTİ

2007-11-27T12:26:00.000+05:00

*Aksırırken koca ağzını patisiyle kapatmaya çalışan sokak köpeği

*Büyük Londra Oteli'nin berbat türk kahvesi (hiç yakışmadı)

*VİP koruması tarafından paylanan taksici / İstanbul'un en suratsız taksicileri

*Sarayburnu... İllâ ki Cezayir Çıkmazı... Amy Winehouse... Elvis...

ve daha da fazlası = M

Fakat en güzeli, bu kez çok daha farklı diyebilmek, tinsel bütünlük ve tereddüt hislerinin mahal bulmamış olması, aynı şehir, sonbahar mevsimi,"Bir gün bundan da fazlası olabilir, neden olmasın?" düşünü eş zamanlı kurabilmek.

YOUTHANASİA

2007-11-15T13:05:00.000+05:00

Youthanasia. Dinlemeyeli çoook uzun zaman oldu musicopat sağolsun. Bu albüm birilerinin evlenmesine dahi vesile olmuş idi. (Bu albüm dü değil mi?) Öyle kutsal bir anlamı var bizim için. Metallıca, Dave Mustaine kıskançlığını bastıramamış "yılanın başını küçükken ezmeli" zihniyetiyle gruptan atmış değil miydi? Ellerine sağlık. Megadeth ile Metallıca yı kıyaslamam bile, açık ara Megadeth öndedir. Özellikle de izlediğim Metallıca belgeselinden sonra kendime defalarca "hayır, sakın onlardan nefret etme" dediysem bile ne kadar işe yaradı ki? belki çok az...

DÜN GECE SAAT 22:40 SULARINDA

2007-11-12T12:08:00.000+05:00

"Mizah, bizim hayatta kalma gücümüzü yükseltir

ve aklımızı korur"

Charlie Chaplin

10 KASIM 1938

2007-11-10T12:05:00.000+05:00

Ulu önder liderimiz, Mustafa Kemal Atatürk'ün ölüm yıldönümünü keder ile anıyor, onun açtığı yolda ilerleyeceğimize and içiyoruz.

G

2007-11-06T11:48:00.000+05:00

Kadim dostum G,

bir gün polisi arayıp, okuduğumuz lisenin önüne o dönem bizim semtte popüler olan bir örgüt ismi vererek okul bahçesine ne idüğü belirsiz bir paket bıraktıklarını söylediği gün, memurun, "Bak kızım sen şu an ......... belediyesinin yanında ki telefon kulübelerinden arıyorsun,(evet pek zekiyiz belediyenin dibindeki kulübeleri seçmişiz ihbar vermek için) ben hepsini buradan görebiliyorum, okula ekip yollarım, yalansa hayatın kayar, asılsız ihbardan içeri atarım seni" dediğinde bile uzun süre yalan ihbarını sabırla devam ettirebilmiş tiyatral yeteneği ile dudak uçuklatmış bir dostumdur. Olayın asıl sorumlusu elbet bendim yapabileceğine inanmamıştım şaka yollu bir iddialaşmanın sonucunda onun;

"Tamam yapıcam ama sen bana inandırıcı bir örgüt ismi ver, birde yakalanırsak beraberiz" sözleriyle gaza gelmem ile birlikte, dönülmez bir yola girmiştik. Yine o okulda okuyan ve olayı bizzat gören öğrenci kimliğiyle aramıştı kendisi ve rolünün hakkını fazlasıyla da vermişti. Tabi memur çok ciddiydi, artık devamında daha neler söylediyse G'nin yüzü renkten renge giriyordu, "Tamam artık kes" diyordum kapatmıyordu bir türlü, en sonunda özür diledi iddiaya girmiştik biz, şaka hepsi şaka:(

Kulübeden çıkınca"Banu ömrümden ömür gitti çabuk gidelim" diyerek çekiştirdi beni anlat diyorum susuyor, sadece yürüyor bir an dedim ki; evet herhalde biz bittik! Okula tam yaklaşmıştık ki ne görelim bir polis aracı okulun önünde durmuş, memurlardan biri okul güvenliğiyle konuşuyor, işte o zaman nasıl korktum, kendime ne küfürler ettim... Hayatımda hiç o kadar çok korktuğumu hatırlamıyorum, ailelerimize ne diyecektik? Memurlar çok ciddiydi, hiç de öyle bunlar 15 yaşında çocuk affediverelim diyecek tiplere benzemiyorlardı. G ve ben hücreye atıldığımızı polislerin bizi tartakladıklarını hayal etmeye başladık, öyle bir şey olursa onları mahkemeye veririz diyorduk dizlerimiz tir tir titrerken :) Aramızda kalacağına, kimseye bahsetmeyeceğimize dair yemin etmiştik, ancak bu yemin zaman aşımına uğradığı için rahat rahat yazıyorum. İşin aslı, polisler bizi yakalamaya değil, okulun karşısında ki büfeyi araştırmaya gelmişlerdi, güvenliğe de orayla ilgili bazı sorular soruyordu. Olayın aslını öğrendiğimizde birbirimize sarılıp "geçmiş olsun" dilemiştik :)

***

G, o dönem acayip Murat Kekilli hayranı, cep telefon numarasını bulmuş, arayacak, beraber gidelim dedi, telefon açacağımız yer yine o kulübe :) nitekim konuştu çok mutlu böyle çığlık falan atıyor, zıplıyor... Görüşme bitti okula geri dönüyoruz ama onda bir hafiflik var ellerini kollarını sallaya sallaya, dans ederek yürüyor, sırasına oturduğunda anlıyoruz ki o hafifliğin nedeni cüzdanını kulübenin üstünde unutmasından :) Tek hatırladığım, birine vermek üzere içinde muazzam para olduğu ve cüzdanın ona içi boş bir şekilde geri döndüğü...

Yine aynı G, Metallıca Türkiye ye gelmiş, konser verecek, konserden bir gün önce bir radyo programından bilet kazanıyor, konser dönüşü anlattıkları tam olarak şöyleydi sanırım; Işıklandırma harikaydı, ben hep ışıkları izledim :s

***

İkimizde Haktan Akdoğan'a aşıktık :) O zaten Ufo manyağıydı Taksim'de bir seminere katıldığı günden itibaren, onu götürecekleri günü bekliyordu.

***

Küfürbaz, asabi, çevrenin "Erkek gibi bundan korkulur" diye çekindiği dostum nasıl oldu da bütün o sivrilen yönlerini törpüleyebildi hayret ederim, bunu ona aşk yaptı hem de benim de çok yakından tanıdığım onunla aynı seneler de tanıştığım bir arkadaşımla olması ne mutlu :) Bir ömür mutlu olsunlar dilerim.

***

Not : Yaşamın Kıyısında büyük beklentilerle gidip boş dönmediğimiz bir film- Baki Davrak ve Patrycia Ziolkowska zihnimizde iz bırakanlar.

İzlerken aklıma M'nin Büyük Londra Oteli'ni seveceği geldi. Onunla cafe'de birer Türk Kahvesi içmek şart oldu.

2007-10-27T12:12:00.000+05:00

Tek bir soru hemşerim memleket nire?
Dedim ya yahu bu dünya benim memleket

KARŞILAŞMA

2007-10-26T10:47:00.000+05:00

Duraktayım, doğal olarak otobüs bekliyorum. Sonra önümdeki genç, birden dönüyor, gözlerini kısarak;

"Afedersiniz, yanlış anlamayın ama sizin adınız Banu değil mi?"

"Evet" diye karşılık verdim çünkü adım bu. "Siz kimsiniz?"

Gülümsedi "tahmin et ben kimim?" O an çok tuhaf bir histi yıllardır görmediğim bir okul arkadaşımdı karşımdaki; Gökhan. Öyle ayak üstü sohbet ettik biraz. Yüksek lisans yapıyormuş, "işte sonra doktora falan..." diye anlatıyor biraz. Acayip mutlu oldum onunla karşılaştığıma. Beni başka yerlerde de görmüş bir kaç kere fakat o zamanlar tam emin olamamış. Facebook' a gerek kalmadan karşılaştık diyerek gülümsedik durup durup. Bana hiç değişmediğimi söyledi yaklaşık 12 senedir görmediğim arkadaşım :) O dereceyim yani...

Acaba facebook işine bende mi girsem diye düşündüm, millet bu konuda ihtisas yapmaya başladı bile.

Hmmm...

Yine de böyle doğaçlama, apansız, hazırlıksız karşılaşmaların yerini tutmaz gibi geliyor.

BİR ŞEYLER ÜZERİNE

2007-10-19T14:59:00.000+05:00

Sevgili M, dava peşinden koştuklarını iddia eden, bu uğurda ölmeyi şehitlik zanneden, katiller ve onların yavukluları ile ilgili çok güzel bir yazı yazmış. Orta Doğu’da yaptığı gözlemleri de belirttiği yazısını bugün saygı duyduğumuz bir kanala (adını veremiyorum) mail yoluyla göndermiş. Yazı güzel, dikkati çektiği konu hassas ve tehlikeli aslında. Tabi ben yazıyı okuduktan sonra bu hassasiyet karşısında bir kez daha tam kalbimden vuruldum :)
Emin Çölaşan, bu ülkede ben siyaset sevmiyorum, ay hiç de hoş değil diyenlere güzel bir gönderme yapmıştı bir yazısında. Bence de… Siyaset iğrenç bir şey hiç okumuyorum siyasi haberleri diyenleri anlamıyorum. Şunu anlarım; evet bu ülkede saçma sapan, tirajları tavan yapmış yayın organları var. Onların anlattığı siyasetin okunmaması, dikkate alınmamasını anlayabilirim ama bütünüyle bu ülkede siyaseti reddetmek üstelik bu denli stratejik bir ülkenin toprakları üstünde yaşıyorsak. Yok anlayamam.

Kuzenlerimden biri, “hep taraflı kişileri ve gazeteleri okuyorsun. cık cık cık...” diyerek bana siyaset dersi vermeye çalıştığında (bu çok bilinçsizce söylenmiş, talihsiz bir cümledir, çünkü gerçekle ilgisi yoktur) aslında kendisinin yaptığı tam da buydu. Kim tarafsızlığını tam manasıyla koruyabiliyor ki? Herkes ben tarafsızım diyor.
Ben taraflıyım kardeşim! Aslında bu politik bir duruş değil. Çok başka bir şey.
Fakaaaat karşı tarafı da dinlemeye hazırım. Karşı tarafı sakin sakin dinlediğinizde, onu onaylamış olmuyorsunuz. Genelde, çok aykırı bir şeyi savunmuyorsa karşı tarafında anlattıklarında haklı olduğu noktalar muhakkak bulabiliyorsunuz zaten. Sizi “uçlarda dolaşıyor bu” diye eleştirenler, kendilerinin ne denli fanatik olduklarını benim gördüğüm gibi görebilseler keşke...

***

Ağlayamıyorum ben. Bu konudan yana pek mustaribim. Allah ağlatmasın tabi. Orası ayrı. Fakat azıcık sinirlenince ağlayıp rahatlayanlara hayranım benim en fazla gözlerim dolar, devamını belki şöyle 1-2 damla ile süsleyebilirsem ne alâ…
Bence bu bir ihtiyaç, yani ağlamak. Bazen hiçbir derdin olmasa bile.
Meselâ, sadece bir şarkı dinlerken ağlayabiliyor insanlar. Benim gözlerimi yaşartan parçaya bak; Iron Maiden “The Evıl That Men Do” Ortaokuldayken bu parçayı o kadar çok severdim ki her dinleyişte sevicimden (evvet yanlış değil) sevincimden ağlardım. Ağlayarak bu parçaya eşlik ederdim. Şimdi, sadece o günlerin anısına, gözlerim doluyor. Yaş gelmiyor, fakat sürekli olarak tekrarlanan döngü, gözlerimin dolması… Ortaokuldayken, Heavy Metal dinlemeyenleri anlamaz, biraz da küçümserdim, böyle muhteşem, göz alıcı bir müziği nasıl anlayamazlardı? Kendi kendime söz verirdim, hayatım boyunca yalnızca Heavy Metal dinleyecektim :) Tabi çocuktum o zamanlar, zırvalamışım işte.

Bu ağlayamama hali tamamen şahsımla ilgili konular (iç sıkıntısı, canımın daralması, maziyi hatırlama yahut sevdiğinin uzaklarda olması vb.) için geçerlidir. Bununla beraber, izlediğim/duyduğum/okuduğum haberler için ağlıyorum. Bu bazen (şu sıralar çoğunlukla) yemek masasında oluyor ki drama yaratmayı sevmediğim için kendimi epey sıkıp, kasıp tutuyorum. O sırada annemin, izlediğimiz haberle ilgili bana bir soru sormamasın istiyorum, yemek masasında kendimi tutamayıp, gözyaşlarına boğulmamak genel tercihim.

İçimiz rahat edecekse, stres atacaksak ağlayalım, üzücü şeyler olmasın. “Olmasın deyince olmayı vermiyorsa da yine de öyle dileyelim” diyerek sözlerimi noktalıyorum.

BAŞLIKSIZ

2007-10-08T11:57:00.000+05:00

Şimdi, Ahmet Ümit imzalı kitaplarım ve kendisiyle çekilmiş bir adet de fotoğrafım (resim değil fotoğraf) var.

***

FERNAME

Gülmekten çok ağlamak istedim. 1. ve 2. perdenin sonlarında kahrımdan göz pınarlarım kuruyana dek ağlamak, yine kahrımdan içmek istedim. Ülkemin haline içmek istedim. Hiçbir tiyatro gösterisinde bu kadar çok içmek istememiştim. Şarap kokusu burnumun direğini sızlattı.

Dediğin gibi; “Belki de bu ülkede darbe için hiç bu kadar haklı gerekçeler olmamıştı”

GEÇMİŞ DOĞUM GÜNÜ

2007-10-05T14:55:00.000+05:00

Dün, güzel bir gündü. Bol bol kutlama mesajı, telefon ve e-mail aldım. Ablam, benim için şu güzel yazıyı yazdı. Beklediğim insandan çiçekler geldi ve “Seneye beraber kutlayacağız. Kesin!” garantisini verdi. Son yıllarda, doğum günümde hiç beklemediğim en az bir kişiden mesaj ya da telefon geliyor, yine öyle oldu, biraz hüzünlendim. Sonra bir arkadaşım, benim için üst düzey emek harcayarak hazırladığı hediye paketiyle yanıma geldi. Kutusuyla, içindekilerle tam bir cümbüştü, ona çok teşekkür ettim. Ardından bir hediye daha aldım çiçeklerle beraber, onun değeri de apayrı benim için.

Akşam eve gittim, yemeğin ve klasikleşmiş pasta kesimi seramonisinin hemen bitiminde, annem hediyemi verdi. Arkadaşımın armağanı olan şık kutuyu tekrar açtım, içindekileri bir bir çıkarttım, birbirinden güzel deniz kabukları, çikolata, o marjinal kolye (en kısa zamanda takmak istiyorum) gümüş küpelerin olduğu küçük kutu, kurutulmuş yapraklar vs.
Sonra, fark ettim ki en dipte katlanmış, kalın bir kâğıt daha var, elime alıp baktım.

Bunlar, 07 Ekim günü “Fername” oyununa 2 adet bilet :D
Bu nasıl bir dikkatsizlik?! Sen, onun önünde aç hediyeni, çıkart bak hepsine ve fakat olayın en can alıcı kısmını görme ve bunu karşı taraf hiçbir şekilde yüzüne vurmasın. Zaten, kendisi bu dikkat dağınıklığıyla başımın dertte olduğunu sürekli söyler . Çok utanç verici…

Henüz bana ulaştırılamayan hediyeler var, sabırla onları bekliyorum :) Elbet hatırlanmak yeter diyenlerdenim ben de. Aranmak, güzel bir kere, 1 yaş daha yaşlanmakta iyi şu dönemlerde. Anneme “Artık 25 oldum ben anne!” dediğimde annemin alaylı “Ne 25’i 24’sün sen daha” diye karşılık vermesi, henüz endişeye mahal vermenin anlamı yok dedirtiyor.

***

Bu akşam, görmeyi çok istediğim bir filmi izleme imkânına erişicem/erişeceğim. (Umarım)
Eternal Sunshine Of The Spotless Mind (Sil Baştan) bu filmin Dvd’si yokmuş Türkiye’de. Nedeni ise, bizde festival filmi olarak gösterilmiş olmasıymış. Olabilecek her yere soruşturdum, bana verilen bilgi bu yönde. Hatta, Dvd’yi araştıradururken D&R’ın kara cahil çalışanlarına hiçbir şey sormamak gerektiğine bir kez daha emin olmuştum.
Çok düşünceli, “acil durumlarda başvurun” misyonuna sahip arkadaşım, benden bu konuda da yardımlarını esirgemiyor, bağlantılarını devreye sokuyor :) ve filmi bana ulaştırıyor.
Teşekkürler…

BAŞLIKSIZ

2007-10-02T14:42:00.000+05:00

Profilimin meslek belirtilen bölümünde 'Bankacılık' yazdığını görünce bir an içerisinde N'oluyoruz? dedim. Yoksa açtığım bir başkasının profili mi? Şaşkınlık uyandırıcı. Ne zaman olmuş, niçin olmuş? Bilmiyorum.

***

Şu sıralar en çok 30'umdan sonra yapacaklarımı düşünüyorum.

Benim ne çok planım, programım vardır 30 yaş ile ilgili.

Kimse bilmez. Anlatmıyorum, hiç gerek yok.

4 Ekim 1983.

Doğumgünüme az kalmış olmasına veriyorum yine ayyuka çıkan hayallerimin nedenini. Ama arada onları hatırlamak güzel. Çünkü, 24 doluyor ve 25' e ilk adımımı atıyorum. Yani, fazla kalmamış 5 sene sadece. Sağlık ve ömür faktörlerini belirtmiyorum bile onlara ihtiyacım olduğu şüphe getirmez bir gerçektir. :)

En çok beğendiğim figür 'kelebek'

İçinde kelebek figürünü barındıran her şeyi seviyorum.

Geçen, Metrocity Claire's'de gördüğüm o kelebekli anahtarlıkları almalıydım. Sadece 2'li satılması (diğeri en yakın arkadaşınız için) bana biraz itici geldi.

Ben şimdilik, yurdumuzda üretilmeyen ürünler dışında, yabancı mallara hiç yüz vermeyen Hayrettin Karaca gibi olamayacağım.

"Ben, ekonomiyi büyütmeye, birilerini zengin etmeye ve bana hakim bir sınıf yaratmaya gelmedim. Dünyaya, yaşamaya geldim. İhtiyacımız kadar tüketirsek yaşanabilir bir dünya oluştururuz. Paramın olması bana tüketme hakkını vermez" işte bu güzel sözlerin altına imzasını atan, hayranlık duygusuna vesile olan ve hatta galeyana getiren bu ve bunun gibi cümleleri ardı ardına sıralayan Hayrettin Karaca gibi olamıyorum.

Hayrettin Karaca'ya inanıyorum. Ama, tam manasıyla onun istediği gibi olamıyorum.

Ama şimdilik.

Belki de sadece şimdilik.

BAŞLIKSIZ

2007-09-28T13:26:00.000+05:00

Geçen hafta,Perşembe günü için (yani dün) 2 arkadaşımla sözleştik. Dışarıda iftar açacaktık.
18:30 gibi, daimi buluşma mekanı olan İstiklal Caddesi’ne geldim. Kızlar henüz ortada yoktu, bende bir müzik markete girdim. Kieslowski’nin Üç Renk Beyaz’ın film müziklerinin olduğu albümü arıyorum.Umudum yok tabi. Çünkü, haftalardır soruşturmadığım müzik market kalmamıştı, herkes ağız birliği yapmış “Mavi var yalnızca” cevabını vermişti. Ben, yine de umut garibin ekmeği zihniyetiyle bir dolaşayım dedim. Böyle hesaplar yapa dururken, Derya geldi Megavizyon’a attık kendimizi.

Şimdi, sakin sakin yazmak istiyorum…
Çünkü, hissiyat açısından öyle değilim en azından –miş gibi yapabilirim öyle değil mi?

Saygıdeğer yazar, Ahmet Ümit’in yeni kitabının devasa tanıtım posterinin hemen ilişiğinde yazan ‘6 Ekim İmza Günü’ notcuğunu ben hayal mi ediyordum, yoksa gördüğüm gerçeğin ta kendisimiydi? Rimellerim birbirine bulaşmasın diye gözlerimi de ovuşturamıyordum, ne kötü...
Hemen, kendime geldim ve gördüklerimin benim istek ve arzularımdan oluşan bir serap olmadığıNI anladım. O dakikada, naif kişiliğime ters düşecek sevinç hareketleri ya da atabileceğim naralarımı, koca mağazaya kendimi güldürmemek adına dizginledim. (Bunu kolay olmadığını belirtmeliyim)İnsan Ruhunun Haritası isimli o güzel kitabı kaptım, 6 Ekim’i beynime kazıdım.

Mutlu bir insandım ben, çok mutlu… Üstelik, sevincimi katlayan olaylarla sürüp gitti Megavizyon maceram…

Beyaz’ın film müziğini bulamadım belki ama Zbigniew Preisner, Preısner’s Musıc albümüne kavuştum onun içinde karma film müzikleri var ,yani Beyaz’ dan bir kuple dinleyebilmek ne zevk. Albüm harika.

Not: “Blanc, üçlemenin en zayıf halkası” diyen ve kendine 'film eleştirmeni' diyen kişi yahut kişiler, umarım hala bu işi yapmıyorsunuzdur. Zira, bu büyük hata olur!

Kasaya ilerlemeden önce, Hayao Miyazaki, ‘Komşum Totoro’ sordum kalmamış.
Akabinde, indirimli Dvd ler bölümünde ‘Prenses Mononoke’ gördüm. Hey Allahımmm!!! Hafta sonu, Miyazaki’yi saygıyla ve saygıyla anacağız demek oluyor :)
Gözüm dönmüş gibiydi, ama mutluluktan, yani zararsız.

Bundan böyle Megavizyon, Mephisto'dan sonra, 2. "en çok sevdiğim ve de saydığım müzik market" olma ünvanını alabilir.

İftara çok az zaman kalmıştı, İlknur ile buluşabilmek zaman aldığı için, bir güzel geç kaldık, ezan okundu, biz hala mekana varamadık. Sonunda, telefon açtılar; “Rezervasyonunuz vardı, geliyor musunuz? “diye. Bende nefes nefese ardımda kızlar “Evet evet, 5 dk. ya ordayız” dedim ki aradan geçen artık kaçıncı 5 dk. dan sonra, bitmiş, tükenmiş amma başarmışlık duygusu ve gururuyla içeri girdik. Akşamın kalanı; yemek, içmek, sohbet / sohbet,yemek,içmek şeklinde devam etti.

Üstteki resmi öyle hevesle neden çektim bilmiyorum, çekerken güvenlik “Kızlar, resim çekmek yasak, kimse görmesin” dedi. "Nasıl yani? Sen görüyorsun ya, daha başka kim görecek ki ?"dedik. Cevap vermedi…

GÜZEL ŞEHRİMİN ASİL BAŞKANI UMRE'DE

2007-09-19T10:30:00.000+05:00

Hafta başından bu yana, çok değerli Belediye Başkanımız Kadir Topbaş' ı anmadığımız gün kalmadı.

***

Evet. Sayın Başkan;

Siz, Umre'de büyük ihtimalle, Kabe manzaralı, geceliği bilmem kaç bin dolar olan otel odanızda (ya da bir başka, geceliği bilmem kaç bin dolar olan oda da) müslümanlığın zirvelerinde, kulluğun hazzını alırken, içiniz çok rahattır muhakkak. Çünkü siz, yeryüzündeki başlıca vazifenizi layıkıyla yerine getirmişsinizdir ve artık sıra ibadettedir.

Biz, gıptayla seyrederiz, sizin kadar yakın olamadık henüz Allah'a...

Sizin gibi seçilmiş değiliz. Ne yapalım...

3 gün, yollar bedava olunca trafik rahatlamıyor ama olsun, sizin bildiğinizi biz de bilmek zorunda değiliz şüphesiz.

Ve şüphesiz; asla uzun vadeli çözümler üretemediğimiz lanetli İstanbul trafiğini bir kenara bırakıp 'en azından yolcular araçlarda tost gibi ezilmesinler, araç sayısını arttırırsak belki duraklarda perişan olmazlar' fikrini siz düşünmüşsünüzdür. Çünkü, her sağlıklı insan bunu yapabilir. Kim bilir, hangi 'hain' sizi bu fikirden caydıran.

Ben, asıl onu merak ediyorum. Onu bize vermelisiniz. Biz, gereken neyse onu yaparız inanın.

"Hafta başından bu yana, çok değerli Belediye Başkanımız Kadir Topbaş'ı anmadığımız gün kalmadı" Cümleme, bir ek yapmak isterim. Ben, yalnızca o ilerlemeyen trafikte değil, öğle aralarında da sizi yad ediyorum. Sıklıkla aklıma geliyorsunuz.

***Sevgiyle kalın.***

GÜZEL HABERLER

2007-09-11T12:30:00.000+05:00

Yiğit Özgür, Ersin Karabulut, Umut Sarıkaya, Oky, Memo Tembel Çizer, Uğur Gürsoy yesyeni ve pırıl pırıl bir mizah dergisi çıkartıyorlar.

Rüya gibi :))))

AHMET ÜMİT GEÇTİ YANIMDAN

2007-09-05T10:29:00.000+05:00

İşten çıktım, Taksim'e gitmeliyim (evet yine) aile fertleri tünel e yakın bir mağazada indirim çılgınlığının son demlerini yaşıyorlar, onların yanına gidiyorum. Cadde-i Kebir'e girdim. Birkaç adım attım, içimde nedenini bilmediğim tuhaf bir heyecan var.

Bir kaç saniye sonra, başımı sol tarafa çeviriyorum ve gelmekte olanı fark edince donup kalıyorum. Ahmet Ümit!

Önce, tam emin olamadım, bir tür serap gördüğümü düşündüm, olduğum yerde zampla yapıştırılmış gibi bekleyip onun daha çok yaklaşmasını bekledim (Bu arada kenara çekildiğim falan da yok)

Ve artık eminim. Bu kesinlikle Ahmet Ümit!

Ve bakışlarım çaresiz...

Ve kederli...

İçimden, kendime hakaretler ederken, Ahmet Ümit, başını benim olduğum yöne çevirdi. Aramızda, üç adımlık mesafe bana bakıyor, geçip gidene kadar da baktı. büyük ihtimalle rengi atan benzime, çaresiz ifademe şaştı, onu tanıdığımı anladı...

***

Yürümeye devam ettim. O caddeden çıkarken ben giriyordum. Bu ne talih!

Gözlerim dolu dolu, tutamasam ağlayacağım. Kendime lanetler yağdırıyorum (Aptal! Aptal! Aptal!) Yanına gidip, ona ne kadar saygı duyduğumu, ne büyük hayranı olduğumu ve hayatım boyunca o yazmaya devam ettikçe en azılı hayranı olmaya devam edeceğimi. Kar Kokusu'nun hayatımı değiştirdiğini, (ve o kitapla ilgili sormak isteğim bir kaç özel soru) Beyoğlu Rapsodisi'ni bitirdikten sonra bir süre kendime gelemediğimi diyemedim...

Makinamı çıkartıp, 2 sn. sini alacak bir fotoğraf çekimi yapamadım...

Sadece bön bön baktım. Yanımdan geçip giderken, Amelie'nin su gibi akıp gittiği sahneyi resmen ve bizzat yaşadım.

***

Birine, bu durumu anlatan bir mesaj attım. O biri de ,beni aradı çok üzüldüğünü, imza günlerini takip edip yakalamaya çalışacağını söyledi. (İmza günü ile bu bir değil ki, başında onca kalabalık olmamalı, beni dinlesin istiyorum.) Daha sonra teselli ederce "O, Beyoğlu'nun müdavimidir merak etme, çok karşılaşırsın" dedi.

Mağazaya ulaşmıştım. Olan biteni bir de familyama anlattım...

***

O kadar heyecanlamasaydım, ya da bir mekanda görseydim, belki bir şeyler yapabilirdim ama karar vermek için yalnızca bir kaç saniyem vardı. Oysa ben, düşünemiyordum bile. Kendime haksızlık etmemeliyim öyle değil mi :((

Ben yakında Ferhan Şensoy'u da görürüm. Hatta o, tiyatro oyununda ön sıradaki bayandan çakmak istediği bölümde olduğu gibi, benden çakmak ister ve ben de çıkarır veririm, trans hallerinde ağzımdan tek kelime çıkamaz. Daha sonra ,o sigarasını yakar, çakmağı bana geri verir ve teşekkür edip yürümeye devam eder.

Ben de arkasından yine dolu gözlerle bakarım.

Pentagram Güzel Yorumlar...

2007-09-04T15:11:00.000+05:00

BU ALEMİ GÖREN SENSİN

Bu alemi gören sensin
Yok gözünde perde senin
Haksıza yol veren sensin
Yok mu suçun burda senin

Kainatı sen yarattın
Herşeyi yoktan var ettin
Beni çıplak dışar'attın
Cömertliğin nerde senin

Evli misin ergen misin
Eşin yoktur bir sen misin
Çarkı sema nur sen misin
Bu balkıyan nur da senin

Kilisede despot keşiş
İsa Allah'ın oğlu demiş
Meryem Ana neyin imiş
Bu işin var bir de senin.

Kimden korktun da gizlendin
Çok aradın, çok izlendin.
Göster yüzünü çok nazlandın
Yüzün mahrem ferde senin

Binbir ismin bir cismin var
Oğlun, kızın ne hısmın var
Her bir irenkte resmin var
Nerde baksam orda senin

Türlü türlü dillerin var
Ne acaip hallerin var
Ne karanlık yolların var
Sırat köprün nerde senin

Ademi sürdün bakmadın
Cennette de bırakmadın
Şeytanı niçin yakmadın
Cehennemin var da senin

Veysel neden aklın ermez
Uzun kısa dilin durmaz
Eller tutmaz gözler görmez
Bu acayip sır da senin

Aşık Veysel

KARMAKARIŞIK

2007-09-03T10:32:00.000+05:00

Cuma akşamı Burcu yaklaşık bir 20 dk. Yakup,Dandanadan,Portecho,Suitcase gibi Türk gruplarının Mtv Europe Music Awards'a aday olacaklarını, bu nedenle siteye girip oy kullanmam gerektiğini anlattı. Ben ise "Yakup Dandanadan'mı? O ne biçim soyisim yahu!" şeklinde kardeşimi çileden çıkarttım. Defalarca izah edip, öfkeden renk değiştirmeye başladığında ve ben nihayet anlayabildiğimde "Haa tamam" dedim saf saf. Sonra sinirle güldü bana...

Akşam yemeğinden sonra Türk Kahvesi yaptım keyfim yerine gelsin diye ( Hayır gelmedi) Kitaba devam ettim, o sıcakta kahve içerek.

2 gece üst üste Sn. Erdoğan'ı görüyorum rüyalarımda (yoksa kabus mu demeliyim) ikidir beni çileden çıkartmakta son derece başarılı. Ben, nefes nefese söylemek istediklerimi yüzüne haykırıyorum, amma karşı tarafın pek oralı olduğu yok. Yoksa gizliden gizliye bir tür aşk mı besliyorum kendisine diye düşünmeden edemiyorum (aman tanrım! ne diyorum ben)

ilgili kişiye;

Hediye ettiğin kaktüsler çok güzellerdi biliyorsun. İçlerinden en çok hangisini sevdin diye soracak olursan sarı renk olanı derim. Peki sen, resime baktığında sarı renk bir kaktüs görüyor musun? Ben göremiyorum, çünkü artık yok! Annem salonun halısını elektrikli süpürge ile temizlerken süpürgenin hortumuna takılmış :( Üzgün bir sesle anlattı olup bitenleri, olay çok hızlı gelişmiş, bir anda kopup gitmiş zavallıcık :(

Büyüdü mü? diye sormuştun işte bu hale geldiler.

Cumartesi;

IKEA'dan kitaplık baktım, istediğim ölçülere yakın bir şey vardı fakat tam hayal ettiğim gibi değildi... Yanında açılan, yeni alışveriş merkezini gördüm. Henüz tam bitmemiş, bittiğinde hoş bir yer olacağa benziyor...

Akşam bu ramazan oruç tutmasam mı acaba? Hava da pek sıcak, acaba sonuna kadar devam edebilir miyim? diyerek sorunsal haline getirdiğim konuları aydınlatmaya çalıştım. En sonunda, ilk 1-2 gün denerim, baktım olmuyor fitre veririm (ILIMLI İSLAM) diye düşünürken telefonum çaldı, arayan Ankara'da ki kuzenim;

- İstanbul'a geldim en güzel kuzenim (küçük yalakalanmalar, iltifatlar) Avrupa yakasındayım yarın İstiklal de seninle dolaşalım mı ne dersin?

Ve sözleştik...

Akabinde hiç beklenmedik bir telefon daha geldi, şoklar geçirildi, bu kadarını ben bile hayal edemezdim şeklinde bir mutlulukla, bulutların üzerinde gezinildi... Evet, epey şapşal bir halim vardı :) Diyebilim ki bu keyfle sadece 4 saat uyudum ve ertesi gün zımba gibi ayaktaydım, randevum için hazır ve de nazırdım.

Kuzenim, kız arkadaşından 2. kere ayrılmış, yine pişmanmış, "Sen küçükken de tuhaftın" diyorum gülüyor.

Gittiğimiz yerde, Efes bulamayınca, Mariachi'yi öneriyorum, ilk yudumda "Anaaam bu ne iğrenç bir şey, su gibi" diyor. Ben bitirmek durumunda kalıyorum...

***

Akşam teyzemlere geçtik, büyük kuzenim ve Cezayir'den gelen kuzenim aralarında ki ateşli siyaset muhabbetine beni de katmaya çalıştılar, her kaçmaya çalıştığımda büyük kuzenim kızdığımı bile bile "Bir yere kıpırdama sosyal demokrat" diyerek beni yerime geri oturttu:) Sonra tartışmanın içine bende girdim, annem beni çok çekip almaya çalıştı ama nafileydi artık...

***

Bugün;

Eylül ayı güzel bir aydır. Aynı zamanda melankoliktir de. Doğungünüme 1 ay kalmıştır. Yavaş yavaş haz almaya başlayacağım bir melankolizm beni bekler, tek eksiğim yeterince moda girebilmem için havaların serinlemesi. 2 senedir Eylül aylarını böyle geçiriyorum, Acemaşiran Makamı dinliyorum.

30 Ağustos

2007-08-30T13:10:00.000+05:00

30 Ağustos Zafer Bayramının 85. Yılı Kutlu Olsun!!!